น้องมอลลี่
ถ้าเป็นคุณ... เห็นฝูงแมลงวันหัวเขียวบินตอมอะไรบางอย่างอยู่ริมสระน้ำ คุณจะคิดว่ามันคืออะไร?
ร้อยทั้งร้อยคงคิดเหมือนพี่อดิศรว่า ตรงนั้นต้องมีซากอะไรตายแน่ๆ
แต่วินาทีที่พี่เขาเอะใจ และตัดสินใจปีนกำแพงเข้าไปดูในวันนั้น... ภาพที่เห็นกลับเปลี่ยนความรู้สึกไปตลอดกาล
เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่สิ่งที่ไร้ชีวิต
แต่เป็น "มอลลี่" น้องหมาไซบีเรียนที่กำลังฮึดสู้สุดใจ
น้องบาดเจ็บหนักมาก... สาหัสจนไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือสักแอะ
ความเงียบในวันนั้นน่าหดหู่มาก เพราะมีเพียงเสียงหึ่งๆ ของฝูงแมลงวันที่ตามกลิ่นบาดแผลมา
ลองคิดดูสิครับว่า น้องต้องนอนทนเจ็บปวดอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังนานแค่ไหน
แต่ในมุมที่มืดมิดที่สุด... ฝูงแมลงวันที่ดูน่ากลัว กลับกลายเป็น "สัญญาณเตือนภัย" ที่ดังที่สุด
มันคือสิ่งที่ดึงดูดสายตาพี่อดิศร ให้เดินเข้าไปหา และพาตัวน้องออกมาสู่การช่วยเหลือในที่สุด
ถ้าวันนั้นพี่เขาแค่เดินผ่านไป... เรื่องราวของมอลลี่อาจจะหายไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้เลย
แม้สุดท้ายน้องจะสู้จนหมดแรงและเดินทางกลับดาวหมาไปแล้ว...
แต่เรื่องนี้ทำให้เราเห็นว่า การไม่เมินเฉยต่อสิ่งผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว... สำคัญมากแค่ไหน
ขอบคุณความช่างสังเกตของพี่อดิศรในวันนั้น
และขอบคุณ "มอลลี่" ที่อดทนรอ... จนกว่าจะมีคนมาเจอ
หนูเก่งที่สุดแล้วนะรู้ไหม 🤍
































