เมื่อฉันเองก็เคยประสบกับอาการแพนิคที่ทำให้รู้สึกใจสั่นและหายใจไม่เต็มอิ่ม สิ่งที่ช่วยได้มากที่สุดคือการตั้งสติและคอยสังเกตอาการอย่างใจเย็น ไม่พยายามตีความว่าอาการเหล่านั้นเป็นอันตรายเสมอไป เช่น เมื่อรู้สึกว่าใจเต้นแรง ก็เตือนตัวเองว่า "นี่แค่ร่างกายตอบสนอง ไม่ใช่สัญญาณอันตราย" และหลีกเลี่ยงการคิดมากจนเกินไป ที่สำคัญ คือการหายใจช้าๆ อย่างเป็นธรรมชาติไม่บังคับให้ลึกเกินไป เพราะจะทำให้รู้สึกแย่ขึ้น นอกจากนี้ ฉันมักเตือนตัวเองว่า อาการเวียนหัวหรือโคลงเคลงนั้นเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นและจะผ่านไปได้ เพียงแค่ต้องอดทนและอยู่กับมันอย่างใจเย็น การมีสติไม่เพียงแต่ช่วยลดความตื่นตระหนกเท่านั้น แต่ยังป้องกันไม่ให้ความกลัวลุกลามจนส่งผลกระทบรุนแรงขึ้นได้ สรุปง่ายๆ คือการพกสติดีๆ ติดตัวไว้เสมอ จะเป็นเหมือนเกราะป้องกันจิตใจที่ดีที่สุดในยามที่อาการแพนิคมาเยือน