สงสารคุณเซิ่งมาก แม่บักหย่งอย่าด่าชั้นนะ

หลังดูตอนล่าสุดของ ฮวาหย่ง/ฮวาหยง (ทาสล่ำหวางหย่ง) เราเข้าใจเลยว่าทำไมหลายคนถึงพูดว่า “สงสารคุณเซิ่ง” เพราะเส้นเรื่องมันทำให้คนดูรู้สึกว่าคุณเซิ่งโดนบีบให้จนมุมทั้งทางกายและทางใจ โดยเฉพาะประเด็น “ฟีโรโมน” ที่ฮวาหย่งใช้บ่อยมากจนเริ่มเกินคำว่าหึงธรรมดา 1) ฟีโรโมนจนฮีทต่อหน้าสาธารณะ = มันไม่ใช่แค่ความหวาน ในมุมคนดูแบบเรา ฉากที่บักหย่งปล่อยฟีโรโมนจนคุณเซิ่งฮีท/เผลอปล่อยฟีโรโมนป้องกันตัวต่อหน้าคนอื่น มันเหมือนการทำให้เขาเสียอำนาจการควบคุมตัวเอง ซึ่งนอกจากอายแล้ว ยังส่งผลต่อภาพลักษณ์ “อัลฟา S class” ที่คุณเซิ่งภูมิใจด้วย เลยรู้สึกได้เลยว่าคุณเซิ่งไม่ได้เลือก แต่ถูกบังคับให้เป็น 2) ประเด็น “เปลี่ยนสถานะจากอัลฟาเป็นโอเมก้า” ทำให้เรื่องหนักขึ้น ถ้าความรักคือการปกป้องกัน การพยายามเปลี่ยนสถานะคนรักให้กลายเป็นอีกแบบ (เหมือนโอเมก้า) มันชวนตั้งคำถามมากว่า “นี่รักหรือครอบครอง?” ยิ่งพอเรื่องเล่าทำให้คุณเซิ่งเหมือนเริ่มอ่อนแรง/นอนซม หรือดูไม่สบายในบางฉาก ก็ยิ่งทำให้คนดูอินกับความน่าสงสารว่าเขาโดนกระทำซ้ำๆ 3) เงื่อนไขความช่วยเหลือ + ยาพุ่งเป้าของพ่อ ที่ทำให้คุณเซิ่งต้องไปง้อฉางอวี่ ตรงนี้เราว่ามันคือความเจ็บของตัวละครเลย เพราะคุณเซิ่งต้องกลืนศักดิ์ศรีโทรไปขอความช่วยเหลือจากฉางอวี่ ทั้งที่ความสัมพันธ์ไม่ได้ดีอยู่แล้ว แถมยังมี “ข้อแม้” เยอะจนรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังดึงเขาไปคนละทิศคนละทาง 4) ความรู้สึกโดนหลอก/โดนปั่นหัวจากคนที่รัก สิ่งที่ทำให้เราหดหู่ที่สุดคือคุณเซิ่งยังรักฮวาหย่งอยู่ แต่กลับถูกทำให้สับสนว่าอะไรคือความรัก อะไรคือการควบคุม พอรวมกับน้องชายต่างแม่ที่ด่าซ้ำเติม มันเลยกลายเป็นตอนที่คนดูอย่างเรารู้สึก “เอ็นดูและสงสาร” มากกว่าฟิน ถ้าใครดูคู่นี้อย่าง หวงซิง ชิวชิว (HuangXing / XingQiu) อยู่เหมือนกัน มาคุยกันได้นะคะว่าเส้น “ฟีโรโมน-ฮีท-เปลี่ยนสถานะ” คุณรู้สึกว่าเป็นพล็อตดราม่าที่จำเป็น หรือเริ่มล้ำเส้นความสัมพันธ์ไปแล้ว