🗒️ ผมใช้เวลา 1 ปี 7 เดือน เขียนจดหมาย ให้คนที่แทบไม่เคยคุยด้วยเลย

🤔 “ทำไมเราถึงใจหายให้กับคนที่เราแทบไม่เคยคุยด้วยเลย?”

“ใจหายว่ะ” ผมอุทานกับตัวเองหลังจากได้รับอีเมลแจ้งข่าวการลาออกของ HR Coordinator ที่ช่วยประสานงานให้ผมเข้ามาทำงานที่นี่ ทั้งที่ในความเป็นจริง ตลอดระยะเวลา 1 ปี 7 เดือน ในบริษัทนี้ ผมกับเธอแทบไม่ได้คุยกันเกิน 30 นาทีด้วยซ้ำ หากไม่นับบทสนทนาผ่านสายโทรศัพท์ในช่วงที่ผมยังเป็นเพียง ‘ผู้สมัครงาน’

ผมลองย้อนกลับไปอ่านอีเมลฉบับแรกๆ ในตอนนั้นผมคงเป็นแคนดิเดตที่สร้างความปวดหัวให้เธอไม่น้อย ทั้งความลังเล ปัจจัยแวดล้อม และเงื่อนไขมากมายที่ดูเหมือนจะทำให้การปิดตำแหน่งนี้ล่มได้ทุกเมื่อ แต่เป็นเธอนี่เองที่ทำหน้าที่ประสานงานอย่างอดทน จนผมได้มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยความภาคภูมิใจ

พอมาทบทวนดูแล้ว ความทรงจำที่ผมมีต่อเธอกลับมีแต่เรื่องงานและอีเมล ไม่กี่วันก่อนจะ Last Day ของเธอ ผมอยากให้อะไรบางอย่างเป็นของขวัญ แต่ก็กลัวว่าสิ่งของที่มีมูลค่าอาจจะไม่ถูกใจและกลายเป็นความเสียเปล่าทั้งสองฝ่าย ผมจึงตัดสินใจเลือกให้สิ่งที่ผมกำลังฝึกฝนอยู่ตอนนี้แทนนั่นคือ "การเขียน"

ผมแคปหน้าจออีเมลที่เคยได้รับจากเธอและปริ้นท์มันออกมา เพราะนี่คือ ‘เครื่องบันทึกความทรงจำ’ ที่ชัดเจนที่สุดระหว่างเรา พร้อมกับแนบโน้ตที่ผมเขียนไปด้วย

สวัสดีครับ G

“เราแทบไม่ได้คุยกันเลยเนอะ แต่พอรู้ว่า G กำลังจะไปเติบโตที่ใหม่ เราเลยอยากทักมาขอบคุณ

ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานในวันนั้น เพราะความใส่ใจของ G เราถึงได้มาทำงานที่นี่ คนเราทำงานวันละ 8 ชั่วโมง หรือเกือบ 1/3 ของวัน งานของ G จึงไม่ใช่แค่การส่งต่อเอกสาร แต่มันคือการส่งต่อ 'โอกาส' และ 'ความสุข' ให้คนอื่น (อย่างน้อยก็เราคนหนึ่งล่ะ)

ขอบคุณที่มีส่วนทำให้ชีวิตดีขึ้นในทุกๆ วันนะ ขอให้ G มีความสุขกับเส้นทางใหม่ เหมือนกับที่ G เคยให้ความสุขนั้นกับเรานะ”

ติว (กราฟิกที่ลังเลในวันนั้น)

เชื่อมั้ยครับว่า แม้จะทำงานที่นี่มานานแล้ว แต่ตอนจะเดินไปยื่นโน้ตใบนี้ที่ห้อง HR ผมยังยืนเก้ๆ กังๆ เหมือนวันแรกที่มาสัมภาษณ์ ผมต้องรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอแล้วบอกว่า “ฝากอ่านโน้ตนี้หน่อยนะ”

ผมมานั่งตกตะกอนดู... งานของ Recruiter อาจดูเหมือนการหาคนมาเติมเต็มช่องว่างในผังองค์กร แต่สำหรับคนที่ได้รับคัดเลือกมันคือการเปลี่ยนทิศทางของชีวิต

การเก็บอีเมลไว้สำหรับผม จึงไม่ใช่แค่การรักษาข้อมูล แต่มันเหมือนการเก็บ ‘เครื่องบันทึกความทรงจำ’ เอาไว้ ในวันที่เราเหนื่อยล้าหรือหลงลืมว่าเรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร การกลับไปเปิดดูอีเมลฉบับนั้นอีกครั้ง มันช่วยเตือนให้รู้ว่า

ครั้งหนึ่งเคยมีคนแปลกหน้าที่ตั้งใจทำงานของเขาอย่างดีที่สุด เพื่อส่งต่อ ‘โอกาส’ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้กับเรา

ปล. รูปที่ 2 คืออีเมลที่ผมกล่าวถึงครับ

#บันทึกความรู้สึก #hrต้องรู้ #เด็กจบใหม่สมัครงาน #JournalWithMe

4/26 แก้ไขเป็น

การทำงานของ HR หรือ Recruiter ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเบื้องหลังที่ไม่ค่อยถูกพูดถึงมากนักโดยเฉพาะในมุมของผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรง อย่างผู้เขียนบทความนี้ที่แม้จะมีเวลาสื่อสารกับ HR น้อยมาก แต่ความรู้สึกที่ได้รับกลับมีความหมายยิ่งใหญ่ในเส้นทางการทำงานของเขา จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเห็นว่าการทำงานของ HR ไม่ใช่แค่หน้าที่ในการสรรหาคนเข้ามาเติมเต็มตำแหน่งงานเท่านั้น แต่มันคือการส่งต่อโอกาส สร้างความเชื่อมั่น และบางครั้งก็เป็นแรงสนับสนุนที่สำคัญให้กับผู้สมัครงานทุกคน เมื่อคิดย้อนหลังถึงอีเมลและการสื่อสารที่เกิดขึ้นกับ HR Coordinator ตลอดระยะเวลา 1 ปี 7 เดือนนั้น ทำให้ผมได้ตระหนักถึงความอดทนและความมุ่งมั่นของพวกเขาที่คอยประสานงานและแก้ไขปัญหา แม้ว่าจะมีความลังเลหรืออุปสรรคมากมาย นอกจากนี้ ผมยังได้เรียนรู้ว่าการเก็บรักษาอีเมลและข้อความเหล่านั้นเป็นเหมือนเครื่องบันทึกความทรงจำที่ช่วยย้ำเตือนถึงจุดเริ่มต้นและความพยายามขั้นตอนแรกๆ ของเส้นทางอาชีพเรา เมื่อใดที่รู้สึกท้อหรือไม่มั่นใจ การได้ย้อนกลับไปอ่านข้อความเหล่านั้นก็ช่วยสร้างกำลังใจใหม่ได้อย่างไม่น่าเชื่อ อีกทั้งการเขียนโน้ตขอบคุณที่ผมตัดสินใจทำในช่วงวันสุดท้ายของ HR Coordinator ก็เป็นเครื่องมือที่สื่อความรู้สึกและขอบคุณอย่างจริงใจที่มักจะถูกมองข้ามในโลกของการทำงาน เราควรเห็นคุณค่าของผลงานที่ HR และ Recruiter ได้ทำ ไม่ว่าจะเป็นการส่งต่อใบสมัคร การจัดการข้อมูล หรือแม้แต่สายโทรศัพท์ให้คำปรึกษา เพราะทั้งหมดนี้คือการส่งต่อโอกาสและความหวังของคนอีกมากมาย สุดท้ายนี้ผมอยากให้ทุกท่านที่อยู่ในบทบาทของ HR และ Recruiter ได้รู้ว่าผลงานของท่านนั้นส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อชีวิตผู้สมัคร ไม่ใช่เพียงแค่การจ้างงานแต่เป็นการมอบโอกาสใหม่ให้กับใครอีกหลายคน ซึ่งนั่นคือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการทำงานสายนี้