ฉันเลี้ยงเพื่อนสมัยเด็กให้กลายเป็นทรราช
🔥🔥เรื่องนี้มีความขายขำ พระเอกขี้หวง ยึดติดและคลั่งรักสุดๆ พล็อตทั้งสวมร่าง ทั้งย้อนเวลา แต่คนที่ย้อนคือพระเอกและพระเอกจำอดีตได้หมด เรื่องนี้อ่านไปอาจมีคนรำคาญนางเอกที่ยึดติดกับต้นฉบับและคำว่านิยายเกินไป ยังขีดเส้นกั้นกับพระเอกไม่ยอมรับรู้ความรู้สึกของพระเอก แต่ส่วนตัวรู้สึกนางเอกไม่ได้น่ารำคาญขนาดนี้น ออกจะขายขำด้วยซ้ำ เพราะพระเอกสู้ไม่ ถอย555 นางเอกหลีกได้หลีกไปแต่พระเอกรุกไม่ยั้ง จิ้งจอกเจ้าเล่ห์สุดๆ พระรองคือแสนดีมากแอบสงสารเลย แต่พระเอกรักนางเอกยิ่งกว่า ต้องลองอ่านจะได้รู้ว่าพระเอกย้อนเวลากี่ครั้ง และย้อนมาเพียงเพื่อพบแค่คนคนเดียวแต่ขอพบอีกสักครั้งต่อให้ต้องตายก็ไม่เป็นไรขอแค่ได้พบเธอ โอ้ย จักรพรรดิทรราชคนนี้คลั่งรักเธอมากนะ รักชนิดคนทั้งวังรู้ยกเว้นนางเอก😂
เรื่องย่อ
จากพนักงานออฟฟิศชาวเกาหลีธรรมดา ที่จับพลัดจับผลูทะลุมิติมารับบทเป็น วีเช่ ในนิยาย การที่จะกลับไปยังโลกความจริงที่จากมานั้น เธอจะต้องดำเนินบทบาทของตัวเองให้เสร็จสมบูรณ์ซึ่งก็คือความตาย แต่ในวันที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง เธอดันย้อนกลับมาเป็นวีเช่ตอนอายุ 10 ขวบอีกครั้งซะได้โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าบทบาทของเธอในครั้งก่อนมันผิดพลาดตรงไหนวีเช่จึงตัดสินใจ ที่จะเลี้ยงดู เจด พระเอกของเรื่องให้กลายเป็นทรราชผู้ชั่วร้ายตามนิยายเพื่อที่จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริงอีกครั้งท้ายที่สุดแล้ว เธอจะทำสำเร็จหรือไม่...??
🌟🌟คะแนน : 9/10
อ่านได้ทาง kakao page
ถ้าใครกำลังหาเรื่อง “ฉันเลี้ยงเพื่อนสมัยเด็กให้กลายเป็นทรราช” ว่าอ่านแล้วฟีลเป็นยังไง บอกเลยว่าเสน่ห์หลักของเรื่องนี้คือความ “ย้อนเวลาแบบพระเอกจำได้หมด” แล้วเอามาเล่นกับความคลั่งรักแบบไม่แผ่วค่ะ คือไม่ได้มาแนวดราม่าหนักอย่างเดียว แต่มีจังหวะตลก/ขายขำเยอะมาก โดยเฉพาะเวลานางเอกพยายามยึดติดกับ “บทนิยาย” กับ “เส้นเรื่องต้นฉบับ” แล้วพระเอกอย่างเจด ทารันโต้ดันรุกไม่หยุด เหมือนจะบอกว่า ต่อให้เส้นเรื่องจะเขียนไว้ยังไง เขาก็เลือกเธออยู่ดี พล็อตที่ทำให้ติดคือฝั่งนางเอก (วีเช่ อาเมลเลียน) เป็นคนทะลุมิติมารับบทในนิยาย และเงื่อนไขการกลับโลกเดิมคือ “ต้องเล่นบทจนจบ” ซึ่งก็คือความตาย แต่พอใกล้จบกลับโดนรีเซ็ตย้อนมาเป็นเด็กอายุ 10 ขวบอีกครั้ง แบบที่เธอเองยังงงว่ารอบก่อนพลาดตรงไหน ถึงทำให้เรื่องมันไม่จบตามสคริปต์ จุดนี้ทำให้คนอ่านลุ้นว่า รอบนี้เธอจะวางแผนยังไง และที่สำคัญคือ…ทำไมพระเอกถึงเหมือนรู้ทุกอย่าง สิ่งที่อยากชวนสังเกตก่อนอ่าน (กันกดออกกลางทาง) คือคาแรกเตอร์นางเอกจะมีความ “ยึดบท” หน่อย ชอบตั้งกำแพงกับความรู้สึกตัวเองเพราะกลัวหลุดเส้นเรื่อง แต่ถ้าอ่านไปเรื่อยๆ จะรู้ว่ามันเป็นความตลกแบบน่าเอ็นดูมากกว่า ไม่ได้ทำให้อารมณ์เสียขนาดนั้น เพราะพระเอกเป็นฝ่ายสร้างซีนให้เองตลอด ทั้งหวง ทั้งหื่น…เอ้ย ทั้งหยอด ทั้งง้อ แถมยังมีความเจ้าเล่ห์แบบจิ้งจอกด้วย อีกอย่างที่หลายคนชอบคือโทนภาพ/บรรยากาศสวยมาก แนวดอกไม้-ปราสาท-ชุดทางการอลังๆ มีฉากกุหลาบชมพู กุหลาบน้ำเงิน และซากุระที่ช่วยดันอารมณ์ให้โรแมนติกขึ้น ฉากที่วีเช่เลี้ยงดูเจดตอนเด็กก็ทำให้เห็นพัฒนาการความผูกพันชัดมาก จากเด็กที่เหมือนขาดบางอย่าง ค่อยๆ โตไปเป็นองค์ชาย/จักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ แต่ดันอ่อนโยน (กับเธอคนเดียว) สำหรับคนที่ลังเลว่าจะเหมาะกับตัวเองไหม แนะนำเลยถ้าชอบ: มังฮวาเกิดใหม่/ทะลุมิติ, พระเอกทรราชคลั่งรัก, พระเอกย้อนเวลาซ้ำๆ เพื่อคนรัก, นางเอกสายพยายามคุมบทแต่คุมไม่อยู่ และมีพระรองแสนดีให้แอบสงสารนิดๆ อ่านได้ทาง KakaoPage แล้วค่อยกลับมาคุยกันว่าคิดว่าพระเอกย้อนเวลากี่ครั้งกันแน่
