เขาไม่รักก็ช่าง

ประโยค “เขาไม่รักก็ช่างเขา” สำหรับเราไม่ใช่คำประชด หรือทำเป็นไม่รู้สึกนะ แต่มันคือการยอมรับความจริงแบบอ่อนโยนกับตัวเองว่า ถ้าเราพยายามอยู่ฝ่ายเดียวจนเหนื่อย เรามีสิทธิ์ “พัก” และ “พอ” ได้เหมือนกัน ช่วงหนึ่งเราเคยติดอยู่กับความคิดว่า ถ้าพยายามมากขึ้น เดี๋ยวเขาก็รัก แต่สุดท้ายมันกลายเป็นการเอาความสุขเราไปผูกกับการกระทำของเขา พอเขาเงียบ เราก็พัง พอเขาหายไป เราก็โทษตัวเอง จนวันหนึ่งรู้สึกชัดมากว่า…เหนื่อยก็พัก ถ้าเขาไม่รักก็พอ จริงๆ ถ้าคุณกำลังอยู่ในโมเมนต์ “เขาไม่รักก็ช่างเขา” ลองทำแบบนี้ดู (เป็นวิธีที่เราใช้แล้วช่วยได้): 1) เช็กให้ชัดว่าเรากำลัง “เดา” หรือ “เห็นด้วยตา” บางทีเราเจ็บเพราะความไม่ชัดเจน ลองดูจากพฤติกรรมสม่ำเสมอมากกว่าแค่คำพูด ถ้าเขาหายบ่อย ไม่รักษาคำพูด ไม่ให้พื้นที่เราอยู่ในชีวิต นั่นอาจเป็นคำตอบแล้ว 2) ตั้งขอบเขตให้ตัวเองก่อน เช่น หยุดทักก่อน 7 วัน หยุดส่องโซเชียล ปิดแจ้งเตือนแชต หรือเก็บรูป/ของที่กระตุ้นความคิดถึงไว้ก่อน ขอบเขตไม่ได้ทำให้เราใจร้าย แต่มันช่วยให้ใจเราฟื้น 3) เปลี่ยนคำถามจาก “ทำไมเขาไม่รัก” เป็น “เราต้องการความรักแบบไหน” ลองเขียนออกมาเลยว่าเราต้องการคนที่สื่อสารชัดเจน ให้เกียรติ สม่ำเสมอ และเลือกเรา ไม่ใช่ทำให้เรารอ 4) ดูแลร่างกายให้ไหวก่อน ตอนใจพัง ร่างกายมักพังตาม นอนให้พอ กินให้ได้ ออกไปเดินรับแดด หรือคุยกับเพื่อนสักคน แค่ให้วันนั้นผ่านไปแบบไม่ทรุดลงกว่าเดิมก็เก่งมากแล้ว 5) ย้ำกับตัวเองว่า “การถูกไม่รัก” ไม่ได้แปลว่า “เราไม่น่ารัก” ความสัมพันธ์ที่ไม่เลือกเรา มันสะท้อนเขา ไม่ได้สะท้อนคุณค่าเรา สุดท้าย “เขาไม่รักก็ช่างเขา” คือการคืนอำนาจให้ตัวเอง เราเลือกหยุดเจ็บ เลือกพัก แล้วค่อยๆ เดินต่อแบบไม่เสียศักดิ์ศรี ถ้าวันนี้ยังทำไม่ได้ทั้งหมด ก็ไม่เป็นไรนะ แค่เริ่มจากคำว่า “พอ” ให้ตัวเองก่อนก็พอแล้วค่ะ