หลายครั้งที่เรารู้สึกว่าชีวิตของตัวเองถูกใช้ไปกับภาระหน้าที่และความคาดหวังต่างๆ โดยไม่ได้หยุดพักหรือใช้เวลาทบทวนสิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆ สิ่งนี้ทำให้ผมเริ่มสงสัยว่าแท้จริงแล้ว เราใช้ชีวิตหรือแค่ถูกชีวิตใช้กันแน่ จากประสบการณ์ส่วนตัวและการสังเกตนาฬิกาชีวิตที่เดินไปอย่างไม่หยุดนิ่ง ผมพบว่าการให้เวลากับการสงบจิตสงบใจสำคัญมาก นาฬิกาชีวิตเหมือนเป็นสัญญาณเตือนให้เราไม่ลืมที่จะใส่ใจเสียงภายในและสิ่งแวดล้อมรอบข้างที่อาจเป็นประโยชน์ต่อการตัดสินใจและการดำเนินชีวิตไม่ใช่เพียงแต่ตามกระแสหรือแรงกดดันเท่านั้น ในแต่ละวัน ลมเย็นหรือสายลมบางที่พัดผ่านอาจเป็นการเตือนให้หยุดคิดและฟังตัวเอง บางครั้งปัญหาและความเจ็บปวดในชีวิตก็สอนเราให้โตขึ้น รู้จักปล่อยวาง และมุ่งหน้าต่อไปอย่างมีสติ การตระหนักถึงความสำคัญของช่วงเวลานี้ทำให้ชีวิตมีความหมายยิ่งขึ้น ผมอยากชวนทุกคนลองเดินทางย้อนกลับมาใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ตั้งคำถามว่าเรากำลังใช้ชีวิตให้สมกับการมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือยัง การเดินทางนี้อาจไม่ได้หมายถึงการไปยังที่ใดที่หนึ่ง แต่คือการเรียนรู้ที่จะอยู่กับปัจจุบัน ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า และสงบจิตสงบใจอย่างแท้จริง