ผักอะไรเคยกินแต่ไม่รู้ชื่อ 🌿

ตอนแรกเราก็เป็นสาย “เคยกินแต่ไม่รู้ชื่อ” เหมือนกันค่ะ เวลาไปกินลาบ น้ำตก หรือเมนูอีสาน ร้านจะมีผักหอมๆ ใบเรียวๆ รสออกซ่านิดๆ แนมมา พอถามถึงรู้ว่าเขาเรียก “ผักแพรว” (หลายพื้นที่เรียก “ผักสันตะวา” ด้วย) เลยเริ่มจำได้ว่าผักอะไร และตั้งใจหามาปลูกไว้จะได้เก็บกินเองสดๆ ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “ผักแพรว ภาษา กลาง” จริงๆ ส่วนใหญ่ก็ยังใช้คำว่า “ผักแพรว” นี่แหละค่ะ แต่ชื่อท้องถิ่นอาจต่างกันไปตามภาค ทำให้หลายคนสับสนว่าเป็นต้นอะไรเอ่ยกันแน่ วิธีสังเกตง่ายๆ คือใบจะเรียวยาว ปลายแหลม สีเขียวเข้ม กลิ่นหอมเฉพาะตัว พอขยี้ใบจะได้กลิ่นชัด และกินแล้วจะมีความซ่านิดๆ คล้ายความเผ็ดหอมแบบเครื่องเทศอ่อนๆ (แต่ไม่เผ็ดร้อนเหมือนพริกนะคะ) เมนูที่เข้ากันที่สุดในความเห็นเรา คือกินเป็นผักแนมกับลาบ น้ำตก ต้มแซ่บ ก้อย หรือส้มตำปูปลาร้า เพราะกลิ่นของผักแพรวช่วยตัดความเลี่ยนและทำให้รสชาติสดชื่นขึ้นมาก บางบ้านเอาไปใส่ในยำ ใส่แกงอ่อม หรือซอยโรยหน้าข้าวคลุกกะปิก็หอมไปอีกแบบ ถ้าอยากเริ่มลองแบบง่ายๆ แนะนำซอยผักแพรวละเอียดๆ ใส่ลาบหมู/ลาบไก่ตอนใกล้ยกลงจากเตา กลิ่นจะฟุ้งกำลังดีค่ะ เรื่อง “สรรพคุณผักสันตะวา/ผักแพรว” ที่คนชอบค้นหา เราไม่ได้ขอเคลมเป็นข้อมูลทางการแพทย์นะคะ แต่จากที่คนอีสานนิยมกินกันมา จะถูกมองว่าเป็นผักหอมพื้นบ้านที่ช่วยให้เจริญอาหาร กินกับอาหารจัดจ้านแล้วรู้สึกสบายท้องขึ้น ใครแพ้ง่ายแนะนำลองทีละนิดก่อน โดยเฉพาะถ้าไม่คุ้นกับกลิ่นค่ะ ถ้าใครอยากปลูกเอง ผักแพรวถือว่าเลี้ยงไม่ยากเลย (เหมาะกับคนอยากมีผักอีสานหายากไว้หลังบ้าน) ปลูกในดินร่วนระบายน้ำดี วางในที่แดดรำไรถึงแดดครึ่งวัน รดน้ำให้ชุ่มแต่ไม่แฉะ ตัดยอดบ่อยๆ จะยิ่งแตกพุ่มสวย เวลาเก็บกินให้เด็ด “ยอดอ่อน” จะนุ่มและหอมที่สุดค่ะ สุดท้ายใครมีเมนูประจำกับผักแพรว/ผักสันตะวา แวะมาแชร์กันได้นะคะ เราจะได้เอาไปลองทำเพิ่ม เวลาแขกมาพักหรือเวลามีปาร์ตี้อาหารอีสานจะได้มีผักสดๆ เก็บจากสวนแบบภูมิใจสุดๆค่ะ