> Knowing emotion is consciousness 🧘♂️, not following emotion is wisdom.💯
(The Buddha said)
"Because I don't know wholeheartedly, I want to"
Because wanting to seize
Because seized and therefore suffering
Transcendence is a factor of lust.
Lust is a preconceived factor.
Preconceived as a factor in the universe.
This is the emergence of the whole pile of suffering.
> The world boredom most people feel is escape boredom.
The outside is like letting go, but the inside still wants things to disappear.
Pali is called lust.
Well, I don't want it to be there. I want it to go out. I want my life to never see anything else.
The more tense the heart, the more wriggling, the more distressed.
No matter how much you escape, you can't escape because you want to stay.
The Buddha therefore did not teach to escape the world.
But teach the world to be real.
Seeing that the picture promises the soul.
They're all nonexistent, miserable, and they're not identity.
When actually seen, Nipita 😌
It means that when you know the truth, it loosens.
When loosened, it loosened.
When loosened, the skin broke free.
This is Nipitta boredom. ☺️
Not hating the world. Not fleeing the world.
But seeing the world until I don't want to take it
Still with the world. Do the same job.
But the heart does not take life to be tied to anything
So the difference is at one point.
Bored with escape, still wanting to suffer
Bored like Nipita is to understand the real suffering. 😊
"Enough to understand, therefore do not want to seize
There is no location for suffering. "
< The Buddha then concluded the way:
Knowing suffering, knowing the cause of suffering, knowing the extinction, and knowing the way to extinction.
Whoever knows this clearly
Will know this world and break free
The world hasn't changed.
But the heart that can actually be seen
No more fleeing...😌☺️😊
(To be able to wear.)
Among humans, those who have trained themselves are the best...
🙏🙏🙏
จากประสบการณ์ส่วนตัว การฝึกสติเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้เรารู้เท่าทันความรู้สึกและความอยากในใจได้อย่างชัดเจนมากขึ้น ผมพบว่าเมื่อฝึกสติอย่างสม่ำเสมอ เช่น การนั่งสมาธิหรือสังเกตการเกิดดับของอารมณ์ จะช่วยลดความดิ้นรนและความยึดติดกับสิ่งรอบตัวลงอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่น่าสนใจคือการไม่เพียงแค่ตระหนักรู้เรื่องอารมณ์เท่านั้น แต่ยังต้องฝึก "การไม่ทำตามอารมณ์" ซึ่งเป็นการใช้ปัญญาในการตัดสินใจ เมื่อเราทำได้ สิ่งที่เคยรู้สึกว่าทุกข์กลับกลายเป็นการเรียนรู้และการปล่อยวางที่มีสติสัมปชัญญะ คำว่า "นิพพิทา" ที่กล่าวถึงในบทความ หมายถึงความคลายหน่ายจากการยึดติดที่เกิดจากความเข้าใจความจริงของธรรมชาติ สิ่งนี้ไม่ใช่การหนีจากโลก แต่เป็นความเข้าใจในความเปลี่ยนแปลงและความไม่เที่ยงของชีวิต ทำให้เราสามารถอยู่กับโลกอย่างสงบและมีความสุขโดยไม่ถูกพันธนาการด้วยความยึดติด ในชีวิตประจำวัน แม้จะเผชิญกับปัญหาและความเครียดมากมาย แต่อย่างน้อยเมื่อมีสติรู้เท่าทันอารมณ์ ก็ช่วยทำให้ใจสงบไม่ตกอยู่ในภวังค์ของความทุกข์ซ้ำ ๆ นอกจากนี้ การสำรวมศีลและการเจริญภาวนายังเป็นหนทางสร้างบุญและความมั่นคงของจิตใจ เพื่อให้เกิดปัญญาที่แท้จริงตามที่พระพุทธเจ้าทรงสอนไว้ สุดท้าย การฝึกฝนอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดความเป็นผู้ฝึกตนอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นฐานของปัญญาที่สามารถขจัดอวิชชาและตัณหาได้ เหล่านี้เป็นประสบการณ์ที่ผมอยากจะแบ่งปันเพื่อส่งเสริมให้ทุกคนได้พบกับความสงบและการหลุดพ้นอย่างแท้จริงตามแนวทางพระพุทธศาสนา
