Python cylinder saw

ข้าวหลามเป็นของกินที่รู้สึกอบอุ่นมาก ๆ เพราะกว่าจะได้กิน “ไม่ได้ง่าย” จริงค่ะ ต้องเริ่มจาก “กรอกข้าวใส่กระบอก” (ส่วนใหญ่เป็นกระบอกไม้ไผ่) ใส่ข้าวเหนียว กะทิ น้ำตาล ถั่ว/เผือก แล้วเอาไปย่างไฟอ่อน ๆ คอยหมุนไปเรื่อย ๆ ระหว่างนั้นก็มีคนคุมไฟ คุมความสุกแบบจริงจัง (บ้านไหนทำเองจะมีฟีลเหมือนมี “ผู้ควบคุมการผลิต” ประจำเตาเลยค่ะ) พอสุกแล้วถึงจะมาถึงช่วงที่หลายคนทั้งรักทั้งกลัว นั่นคือ “เลื่อยกระบอกข้าวหลาม” ทริคส่วนตัวที่ช่วยให้เลื่อยง่ายและเปิดสวย คือพักให้กระบอกอุ่น ๆ ก่อน ไม่ต้องร้อนจี๋ เพราะถ้าร้อนมากจะจับไม่ถนัด แต่ถ้าเย็นเกินไปบางทีกระบอกจะแข็งและแตกเป็นเสี้ยนได้ง่าย ฉันจะใช้ผ้าหนา ๆ หรือถุงมือจับกระบอก แล้วเลือกเลื่อยตรง “แนวยาว” ของกระบอก ไม่เลื่อยแบบกดแรง ๆ ให้ค่อย ๆ เลื่อยไปตามรอย พอเริ่มมีรอยแตกก็หยุดแล้วค่อยงัดเปลือกไผ่ออกทีละชั้น จะได้ไม่ทำให้ข้าวหลามข้างในเละ อีกอย่างที่อยากแนะนำคือเลือกเลื่อยให้เหมาะค่ะ ถ้าใช้เลื่อยฟันถี่จะคุมทางได้ดี เศษไม้ไผ่ไม่ค่อยกระเด็น และโอกาสบาดมือน้อยลง ระหว่างเลื่อยพยายามหันปลายกระบอกออกจากตัวเอง แล้ววางบนเขียงหรือพื้นแข็งที่ไม่ลื่น ถ้าจับบนตักหรือถือกลางอากาศเสี่ยงมาก ทั้งลื่นทั้งโดนฟันเลื่อย ถ้าใครไม่มีเลื่อยจริง ๆ วิธีบ้าน ๆ ที่เคยทำคือใช้มีดปลายแหลมกรีดตามยาวเบา ๆ ก่อน แล้วค่อยใช้สันมีดงัดเปลือกไผ่ออก (แต่ต้องระวังมากกว่า) ส่วนตัวฉันยังชอบใช้เลื่อยที่สุด เพราะได้ฟีลสนุกเหมือนตอนเด็กและเปิดออกมาแล้วเนื้อข้าวหลามยังแน่นสวย สุดท้ายพอเปิดแล้ว ถ้าอยากให้กินอร่อยขึ้น ฉันชอบโรยเกลือนิดเดียวตัดหวาน หรือกินคู่กับกล้วยปิ้ง/ชาไทยก็เข้ากันมากค่ะ ใครชอบข้าวหลามเหมือนกันลองทำตามทริคนี้ดู เปิดง่ายขึ้นจริง และได้ความสนุกเพิ่มขึ้นอีกขั้น!