การหยุดเล่นดนตรีไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม มักทำให้ทักษะและความทรงจำที่เคยมีเกี่ยวกับเครื่องดนตรีต่างๆ เลือนลางลงอย่างมาก เหมือนกับประสบการณ์ที่ผู้เขียนเล่าถึงการลืมหมดทุกสิ่งอย่าง ทั้งเปียโน กลอง และซอด้วงหลังจากไม่ได้จับมาเป็นเวลานาน จากประสบการณ์จริง การเริ่มต้นจับเครื่องดนตรีใหม่อีกครั้งแม้จะรู้สึกท้อแท้และสับสน เช่น "กูก็งงกับกลอง" แต่สิ่งสำคัญคือความอดทนและการฝึกฝนอย่างเป็นประจำ นอกจากช่วยฟื้นฟูความจำและทักษะแล้ว ยังทำให้เกิดความสุขและความผ่อนคลายในกระบวนการเรียนรู้อีกด้วย เทคนิคที่ช่วยได้ดีคือการแบ่งเวลาเล่นเครื่องดนตรีแต่ละชนิด เช่น เริ่มจากเปียโนในช่วงเช้า แล้วฝึกฝนกลองบ้างในช่วงบ่าย และจบด้วยซอด้วงในช่วงเย็น เพื่อให้แต่ละเครื่องดนตรีได้รับการฝึกและไม่รู้สึกเบื่อหน่าย นอกจากนี้การตั้งเป้าหมายเล็กๆ ในแต่ละวัน เช่น ฝึกนิ้วมือบนเปียโน 10 นาที หรือการเรียนรู้จังหวะกลองหนึ่งบทเพลง จะช่วยกระตุ้นให้มีความก้าวหน้าชัดเจนและเสริมสร้างกำลังใจ สุดท้าย อย่าลืมว่าการฝึกดนตรีคือการเดินทางที่ต้องใช้เวลาและความพยายาม อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป และให้มองเห็นคุณค่าของความพยายามในทุกๆ วัน ความรู้สึก "กู่คืนไปหมดเลยจริงๆ" สามารถถูกสลายได้ด้วยความสม่ำเสมอและรักในการเล่นดนตรีอย่างแท้จริง