เมื่อลูกน้อยมีพฤติกรรมเล่นคนเดียวโดยไม่ร้องไห้หรือแสดงอาการวุ่นวาย ผมเชื่อว่าหลายครอบครัวก็เคยประสบกับสถานการณ์นี้เหมือนกัน ลูกของผมเองก็เคยมีช่วงเวลาที่ดูเหมือนว่าเขาจะชอบอยู่คนเดียว สามารถเล่นของเล่นหรือกิจกรรมที่เขาชอบได้ทั้งวันโดยไม่มีเสียงร้องไห้หรือเอะอะ อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาที่เขาต้องลุกขึ้น เล่นหรือทำกิจกรรมอื่นๆ กลับแสดงอาการร้องไห้หนักกว่าปกติ ทำให้รู้สึกว่าวิธีการโต้ตอบกับอารมณ์ของเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกัน และสิ่งที่พ่อแม่ควรทำคือรับฟัง และเข้าใจลูกในแต่ละช่วงเวลา สำหรับเด็กบางคน การอยู่กับตัวเองและเล่นคนเดียวนั้นเป็นการพักผ่อนและเติมเต็มจินตนาการ แต่เมื่อถูกเรียกร้องให้เปลี่ยนกิจกรรม หรือทำสิ่งที่ไม่คุ้นเคย อาจทำให้เขารู้สึกสับสนหรือเหนื่อยล้า ซึ่งการร้องไห้นั้นคือการสื่อสารอย่างหนึ่งที่เด็กใช้บอกความรู้สึก พ่อแม่สามารถช่วยลูกได้โดยการค่อยๆ ปรับเปลี่ยนกิจกรรมให้เหมาะสมกับวัยและความสนใจ เช่น ให้เวลาทำกิจกรรมที่เด็กชอบอยู่ก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนไปทำกิจกรรมอื่นอย่างค่อยเป็นค่อยไป และไม่ควรเร่งรัดหรือบังคับมากเกินไป สุดท้าย การเข้าใจว่าพฤติกรรมนี้เป็นเรื่องปกติในช่วงพัฒนาการของเด็กจะช่วยให้พ่อแม่มีความอดทนและสามารถรับมือกับสถานการณ์เหล่านี้ได้ดีขึ้น ถือเป็นความเหน็ดเหนื่อยที่คุ้มค่าเมื่อลูกโตขึ้นและสามารถแสดงออกได้อย่างสมบูรณ์มากขึ้นในอนาคต