🐬🐬🐬🐬🐬🩵🪁🫧
ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ကို ပိုကောင်းလာအောင်
လုပ်မပေးနိုင်ပါဘူး။
ကိုယ့်ကို ပိုကောင်းလာစေတာက
လဲပြိုပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကုစားမှု၊
လွှတ်ချပြီးနောက် နိုးကြားပြတ်သားမှု၊
လဲကျပြီးနောက် ပြန်ထရပ်နိုင်စွမ်းတွေဖြစ်တယ်။
လမ်းညွှန်မှုက တခြားသူဆီကနေ လာပြီး
လမ်းက ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်လျှောက်ရပါတယ်။
ကြီးပြင်းမှုက အတွေ့အကြုံကနေ လာပြီး
တခြားသူကို ကူညီနိုင်ဖို့
အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကို ယ်ကိုယ် ကူညီရပါတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်
ခြင်းပါပဲ။
တကယ့်ကျေးဇူးရှင်ဆိုတာ အံကြိတ်ပြီး ဇွဲမလျော့တဲ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။
ကိုယ့်ကို တကယ် ဒုက္ခရောက်စေတာက
တခြားသူရဲ့ နှလုံးသားမဲ့မှု မဟုတ်ဘဲ
တခြားသူအပေါ်ထားတဲ့
ကိုယ့်မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်တာဖြစ်တယ်။
လူမှာ နာကျင်မှု များရတာက
တခြားသူအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားလို့၊
ကိုယ့်ကို တခြားသူဆွဲထူဖို့ စောင့်နေမိလို့၊
တခြားသူစိတ်ပြောင်းဖို့ စောင့်နေမိလို့၊
တခြားသူ ဖြေရှင်းချက် ပေးတာကို စောင့်နေမိလို့.. စတာတွေကနေ ဖြစ်လာတာဖြစ်တယ်။
တကယ်တမ်းမှာ ကိုယ့်ကို ချောက်ကမ်းပါးကနေ ဆွဲထုတ်နိုင်သူက ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
တခြားသူနဲ့ ကိုယ့်ဆက်ဆံရေးကို
အမြင့်ကြီး မမှန်းထားပါနဲ့၊
ကိုယ့်တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ဆက်လျှောက်နိုင်တဲ့ ခွန်အားကိုလည်း လျှော့မတွက်ပါနဲ့။
ဘဝဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ တစ်ကိုယ်တော်ခရီးတစ်ခုပါပဲ။
ဘယ်သူ့ကိုမှ မှီခိုစရာမလိုသလို
ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျေနပ်အောင် လုပ်ဖို့လည်း မလိုပါဘူး။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်နိုင်မှသာ
ကံကောင်းခြင်းတွေက ကိုယ့်ဆီရောက်လာနိုင်ပါတယ်။
💌























