เลิกงานแล้ว แต่ฉันมีนัดสำคัญ… กับตัวเอง
หกโมงเย็น ออกจากตึกในกรุงเทพฯ
ร่างกายเหนื่อยล้าจากทั้งงานและรถติด
แต่วันนี้พิเศษกว่าเดิม — เพราะฉันมีนัดสำคัญกับตัวเอง
ก่อนถึงร้านอาหาร ความร้อนทำให้ใบหน้าเปียกชื้น
ฉันหยิบทิชชู่ที่พกติดตัวออกมา
แผ่นหนาเพียงแผ่นเดียว ซับน้ำที่หน้าผากและมือเบาๆ
แห้งสนิทในพริบตา ไม่เปื่อยยุ่ย
ความรู้สึกสดชื่นมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ
นี่คือมื้ออาหารที่ฉันจองเพื่อฉลองความสำเร็จเล็กๆ ของตัวเอง
ทิชชู่แผ่นนั้นยังคงอยู่ตรงนั้น
เช็ดมือหลังล้างน้ำ เช็ดมุมปากหลังลิ้มรสอาหาร
เงียบๆ แต่แน่นอนเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง
ในวันที่ต้องดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง
บางครั้งความอุ่นใจก็มาจากสิ่งใกล้ตัวที่สุด
มันไม่ต้องพูดอะไร แค่พร้อมอยู่ตรงนั้นทุกครั้งที่ต้องการ
เหมือนกระดาษแผ่นหนาที่รับมือทั้งเหงื่อและรอยยิ้มได้อย่างมั่นคง
การให้รางวัลตัวเอง ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่
แค่มีช่วงเวลาที่เป็นของตัวเอง
และมีสิ่งเล็กๆ ที่พึ่งพาได้ แค่นี้ก็พอ
คุณล่ะ มีช่วงเวลา ‘นัดสำคัญกับตัวเอง’ บ้างไหม?
และอะไรคือ ‘เพื่อนเงียบๆ’ ที่อยู่กับคุณในวันแบบนั้น?
































