Causing the children to eat

ช่วงนี้เราติดทำ “เมนูแปลกๆสำหรับลูกรัก” อยู่จริงๆ ฟีลเหมือนรายการญี่ปุ่นแปลกๆ ที่พ่อชอบคิดอะไรใหม่ๆ แล้วให้ลูกลองกินแบบเรียลๆ ไม่มีสคริปต์ รอบนี้ตั้งใจทำเมนูมันฝรั่งกินกับไก่ เพราะผู้ใหญ่กินแล้วอร่อยมาก แต่ก็แอบไม่แน่ใจว่าเด็กจะอินไหม (เด็กบางคนแพ้ความ “แห้ง” มาก) ทริคที่เราใช้เวลาทำมันฝรั่งกับไก่ให้เด็กกินง่ายขึ้นคือทำให้เนื้อนุ่มและชุ่มหน่อย เช่น ต้ม/นึ่งมันฝรั่งให้สุกนิ่มก่อน แล้วค่อยคลุกกับไก่ที่ฉีกเป็นเส้นเล็กๆ หรือสับละเอียด จะเคี้ยวง่ายกว่าไก่ชิ้นใหญ่ ถ้ากลัวแห้งไปนิดนึง เราจะเติมน้ำซุปอุ่นๆ ทีละนิด หรือทำเป็นซอสใสๆ กลบคลุกให้เข้ากัน เด็กจะรู้สึกว่ากินง่ายขึ้นมาก อีกอย่างที่สังเกตคือ เด็กมักมี “ของโปรด” ที่ชนะทุกอย่างเสมอ อย่างบ้านเรา ต่อให้อาหารอร่อยแค่ไหน ก็สู้สตรอว์เบอร์รี่ไม่ได้จริงๆ บางมื้อเลยใช้วิธีให้ของโปรดเป็นรางวัลเล็กๆ หลังลองชิม 2–3 คำ หรือวางผลไม้ไว้เป็นตัวช่วย ไม่ใช่เอามาขู่ แต่ทำให้มื้ออาหารไม่กดดัน เด็กจะกล้าลองมากขึ้น เวลาลูกทำหน้าสงสัย เราจะถามสั้นๆ ว่า “อร่อยไหม?” แล้วดูรีแอคชั่น ถ้าลูกบอกไม่อร่อยก็ไม่ฝืน แค่ปรับสูตรรอบหน้า เช่น เพิ่มความหอม (เนยเล็กน้อยหรือชีสนิดเดียว) หรือเพิ่มความหวานธรรมชาติ (แครอต/ข้าวโพด) ให้มันฝรั่งกลมกล่อมขึ้น บางทีลูกอาจไม่ชอบกลิ่นบางอย่างด้วย มีอีกโมเมนต์ที่น่ารักมากคือเวลาเด็กอยากแบ่งให้พ่อ แบบยื่นมาให้ “อัปป้า…เอาไป” มันทำให้รู้สึกว่ามื้ออาหารไม่ใช่แค่เรื่องกิน แต่เป็นเวลาสนุกของครอบครัวจริงๆ สรุปคือ ถ้าอยากทำแนว “พ่อเย็นลูก” แบบบ้านเรา ลองตั้งเป้าแค่ว่าให้ลูกได้ลองชิม ไม่ต้องกินหมดจาน เดี๋ยวค่อยวนไป ปรับไปเรื่อยๆ แล้วจะเจอเมนูที่ลูกพูดว่า GOOD! เอง