It's been two years...Too fast!!

ช่วงนี้ชอบมีคนพูดว่า “2 ปีไวเหมือนโกหกหัวผักกาด” มากๆ และพอมาเป็นพ่อแม่เองถึงเข้าใจเลยค่ะ/ครับ ว่ามันไวจริง แบบเผลอแป๊บเดียวจากเด็กตัวเล็กๆ กลายเป็นเด็กที่มีความชอบชัดเจนแล้ว อย่างบ้านเรา “โบฮยอน” นี่ชอบรถมาก เป็นประโยคประจำบ้านไปเลยว่า “คันนี้กับคันนี้เอาคันไหน?” เพราะเวลาเลือกของเล่นทีไร เขาจะตั้งใจเลือกสุดๆ สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าเวลาผ่านไปไว คือความจำเล็กๆ ที่สะสมทุกวัน ตั้งแต่คำว่า “ออมม่านอนนะ/โบฮยอนนอนนะ” ไปจนถึงการตื่นเช้ามากแบบผิดปกติในวันที่มีเซอร์ไพรส์วันเกิด วันนั้นเราซื้อของไว้แล้ว “ซ่อนไว้ในห้อง” หลายวัน เพราะอยากให้เป็นของขวัญที่ตรงใจจริงๆ เลยลองถามหลายรอบว่าอยากได้สีอะไร สุดท้ายคำตอบก็ยังเหมือนเดิม “เอาสีแดงนะ” พอเขามั่นใจแบบนี้ เราก็มั่นใจตามว่าเลือกไม่ผิด ถ้าใครกำลังเตรียมของขวัญให้ลูก แนะนำทริคง่ายๆ จากประสบการณ์เรา: 1) ถามซ้ำต่างเวลา: เช้า-เย็น หรือคนละวัน จะรู้ว่าเขาชอบจริงหรือแค่ตื่นเต้นชั่วคราว (บ้านเรา “2 วันแล้ว ยังเลือกเหมือนเดิม” เลยจัดเลย) 2) ให้เขามีส่วนร่วม: อย่างตอนประกอบรถ พอมี “ล้อรถ” เขาก็อยากช่วยทันที ถึงเราจะเป็นคนประกอบหลัก แต่การให้เขาถือชิ้นส่วน ส่งน็อต หรือช่วยเลือกตำแหน่ง ทำให้เขาภูมิใจมาก 3) โฟกัสความปลอดภัย: ของเล่นรถที่ขี่ได้/เข็นได้ควรดูฐานกว้าง ล้อแน่น วัสดุแข็งแรง และหลีกเลี่ยงชิ้นส่วนเล็กๆ ที่หลุดง่าย โมเมนต์ที่ทำให้ใจฟูที่สุดคือหลังให้ของขวัญแล้ว เห็นสายตาเขา “อดใจไม่ไหว” อยากเล่นทันที แบบคนมีรถใหม่ก็จะเห่อรถเนอะ แล้วพอคิดย้อนกลับไป 2 ปีที่ผ่านมา ถึงจะมีงอแง มีทะเลาะกันบ้าง แต่สุดท้ายแค่เรา 3 คนได้ยิ้มด้วยกันก็พอแล้ว ลูกรักครับจำผมที—ประโยคนี้มันไม่ได้หมายถึงให้ลูกจำเราแบบยิ่งใหญ่ แต่อยากให้เขาจำความรู้สึกปลอดภัย อบอุ่น และการมีบ้านที่พร้อมดีใจกับเขาในทุกวัน เท่านี้ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้วค่ะ/ครับ