จากคำว่าแม่มารีย์(2) และแก้วตา ม.3 รวมถึงเยาวเณรีจากรักกางเขน อุบลฯ ที่ปรากฏในบทความ ทำให้ผมนึกถึงความทรงจำในวัยเรียนมัธยมต้นที่ตอนนั้นชีวิตเต็มไปด้วยความสดใสและความฝันมากมาย การได้รับโอกาสไปเรียนในโรงเรียนที่มีบรรยากาศอบอุ่นอย่างรักกางเขน อุบลฯ เมืองที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมท้องถิ่นและผู้คนใจดี ทำให้เราได้เรียนรู้มากกว่าหนังสือในตำราเรียน เพราะที่นั่นมีกิจกรรมที่ช่วยพัฒนาทักษะชีวิตและความสามัคคี เช่น การทำงานร่วมกันในชมรมต่างๆ หรือกิจกรรมที่เน้นเรื่องศีลธรรม อีกทั้งยังทำให้ผมรู้จักคำว่า "ครอบครัวในโรงเรียน" ซึ่งครูและเพื่อนๆ ก็เป็นเสมือนพี่น้องคอยช่วยเหลือและสนับสนุน ในฐานะนักเรียน ม.3 ที่กำลังเติบโต การได้มีคนคอยเป็นแรงใจและแบ่งปันความรู้สึก สร้างแรงบันดาลใจในการเรียนรู้และการใช้ชีวิต รวมถึงการตั้งเป้าหมายเพื่ออนาคต สำหรับแก้วตาและเยาวเณรีนั้น ก็คงจะเป็นช่วงเวลาที่ประทับใจและมีคุณค่าเหลือเกิน ผมอยากแนะนำให้ทุกคนเก็บรักษาช่วงเวลาน่ารักของวัยเรียนไว้ในใจ เพราะมันช่วยหล่อหลอมบุคลิกและจิตใจที่เข้มแข็ง การได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวกันในชุมชนการเรียนรู้เช่นนี้ก็ช่วยให้มุมมองของเราเปิดกว้างและเข้าใจความหลากหลายของชีวิตมากขึ้น ที่สำคัญ การรักษาความทรงจำดีๆ เหล่านี้จะเป็นรากฐานที่มั่นคงในการก้าวสู่อนาคตอย่างมั่นใจและพร้อมเผชิญความท้าทายต่างๆ