จากประสบการณ์และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเยาวเณรีวัยม.ต้นในอุบลราชธานี จะเห็นได้ว่าการรักกางเขนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความเชื่อทางศาสนา แต่ยังสะท้อนถึงการเติบโตทางจิตใจและความผูกพันกับวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง สำหรับเยาวเณรีวัยเรียนที่รักกางเขน การมีเครื่องหมายของศาสนาเป็นเหมือนการยึดเหนี่ยวใจและสร้างขวัญกำลังใจในชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ยังบ่งบอกถึงความศรัทธาที่มีต่อพระเจ้าและความศักดิ์สิทธิ์ที่แฝงอยู่ในชีวิตของพวกเขา ทั้งนี้พบว่าการที่เยาวเณรีในพื้นที่อุบลราชธานีแสดงออกถึงความรักกางเขนอย่างชัดเจนนั้น มีผลช่วยส่งเสริมความเข้มแข็งทางอารมณ์และจิตวิญญาณ อีกทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขาใช้ชีวิตด้วยคุณธรรมและจริยธรรมตามหลักศาสนาคริสต์ จากการพูดคุยกับนักเรียนและผู้ปกครอง พบว่าพื้นฐานของการเรียนรู้ร่วมกับความเชื่อลึกซึ้งนี้ช่วยให้เยาวชนมีความรับผิดชอบและรู้คุณค่าของสิ่งรอบข้าง ทั้งครอบครัว โรงเรียน และชุมชน ซึ่งเป็นการวางรากฐานสำคัญสำหรับการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีจิตใจดีและพร้อมเผชิญสังคมอย่างเข้มแข็ง บทบาทของคณะเยาวเณรีจึงไม่ใช่เพียงหน้าที่ภายในโบสถ์ แต่มีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาชุมชนในมิติทางวัฒนธรรมและจิตวิญญาณที่ยาวนาน การที่พวกเขายึดมั่นในเครื่องหมายกางเขนยังช่วยสร้างความรู้สึกของความเป็นหนึ่งเดียวกับคริสตจักรและขยายความสัมพันธ์ที่ดีในสังคมรอบตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าและควรได้รับการสนับสนุนต่อไป