การประชุมคณะกรรมการร่วม (Joint Boundary Commission - JBC) ระหว่างไทย-กัมพูชาในช่วงวันที่ 30 มิถุนายน ถึง 2 กรกฎาคม 1999 ถือเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญสำหรับการหารือและแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับแนวเขตแดนระหว่างสองประเทศที่มีประวัติความขัดแย้งมายาวนาน การประชุมครั้งดังกล่าวมีวัตถุประสงค์หลักในการเจรจาและปักปันแนวเขตแดนบนพื้นที่ชายแดนอย่างเป็นทางการ โดยได้มีการยกเรื่องแผนที่ที่มีมาตราส่วน 1:200,000 มาใช้เป็นเอกสารอ้างอิงสำคัญ ซึ่งแผนที่นี้เป็นผลจากการประชุมคณะกรรมการที่ทำงานร่วมกันระหว่างอินโดจีนและสยามในปี 1904-1907 แนวเขตแดนระหว่างประเทศไทยและกัมพูชามีที่มาจากอนุสัญญาและสนธิสัญญาที่ทำขึ้นในอดีต เช่น อนุสัญญาฝรั่งเศส-สยามปี 1904, สนธิสัญญาฝรั่งเศส-สยามปี 1907 รวมทั้งบันทึกความเข้าใจและผังทางเทคนิคต่างๆ โดยคณะกรรมการร่วมฯ ได้พยายามยึดถือกรอบเหล่านี้ในการจัดการและแก้ไขปัญหาข้อพิพาทในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การนำเสนอแนวทางในการกำหนดเส้นสันปันน้ำตามลักษณะภูมิประเทศ เช่น ขอบหน้าผา ซึ่งช่วยให้การตั้งหลักเขตแดนเป็นไปอย่างมีเหตุผลและเหมาะสมกับธรรมชาติของพื้นที่ ลดความเสี่ยงในการเกิดข้อพิพาทซ้ำซ้อนในอนาคต นอกจากนี้ ยังมีการเน้นย้ำเรื่องความร่วมมือในการสำรวจและทำงานภาคสนามร่วมกันระหว่างฝ่ายไทยและกัมพูชา รวมไปถึงการตั้งคณะอนุกรรมการย่อยทางเทคนิคเพื่อประสานงาน กำกับดูแล และแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในแต่ละขั้นตอนอย่างรอบคอบและต่อเนื่อง การประชุมครั้งนี้ยังถือเป็นจุดเริ่มต้นของการบันทึกข้อตกลงและบันทึกความเข้าใจ (MOU) ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการปักปันเขตแดน เพื่อสร้างความชัดเจนและสร้างบรรยากาศที่ดีในการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในอนาคต สรุปได้ว่าการประชุม JBC ครั้งแรกนี้ มิใช่เพียงแค่การพูดคุยถึงข้อพิพาทเขตแดนเท่านั้น แต่ยังเป็นการเปิดประตูสู่การสร้างสันติภาพ ความร่วมมือ และความเข้าใจระหว่างไทยและกัมพูชาที่มีต่อกัน ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญสำหรับการพัฒนาในยุคสมัยใหม่ ทั้งด้านการเมือง เศรษฐกิจ และสังคมในภูมิภาคนี้