การที่ต้องสู้ชีวิตคนเดียวเป็นเวลานานไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่เมื่อผ่านมาหลายปี ผมได้เรียนรู้ว่าความเหน็ดเหนื่อยและความท้าทายเหล่านั้นทำให้เราเข้มแข็งขึ้นมากจริง ๆ ตั้งแต่ปี 53 ที่ครั้งแรกต้องเริ่มต้นด้วยตัวเองโดยไม่มีใครช่วยเหลือ กระทั่งถึงปี 69 ผมได้พบว่าการมีใจที่มั่นคงและไม่ยอมแพ้คือกุญแจสำคัญที่จะพาเราไปถึงจุดหมาย ไม่ว่าจะเจออุปสรรคแค่ไหน ก็ต้องบอกตัวเองว่า "เก่งมั้ยตัว" เพื่อกระตุ้นใจให้เดินหน้าต่อไป สิ่งสำคัญอีกอย่างคือการรักษาความหวังและมองหาโอกาสในทุกสถานการณ์ ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า ก็ยังต้องพยายามอย่างเต็มที่ เพราะทุกครั้งที่เราพยายาม คือการเติบโตและพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น สุดท้ายนี้ ผมอยากบอกว่าการสู้ชีวิตคนเดียวไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ ตรงกันข้ามมันคือสัญญาณว่าคุณเป็นคนที่เข้มแข็งและไม่ยอมแพ้ในชีวิต และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม จะมีคนหรือสิ่งดี ๆ เข้ามาเติมเต็มชีวิตเราเอง
6/25 แก้ไขเป็น