ไปกันต่อ

ลืมตา…ตื่นขึ้นมาทุกครั้ง

ก็อยากขอบคุณตัวเองทุกครั้งเหมือนกัน

ขอบคุณ “เจ้าเด็กตัวน้อย” คนนี้มากนะ

ที่ไม่ยอมแพ้ในวันที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนาคตจะพาไปไหน

ที่กัดฟันเดินต่อ ทั้งที่บางวันมันหนักเกินเด็กคนหนึ่งจะรับไหว

ถ้าเทียบชีวิตตอนนั้นกับตอนนี้

ต่างกันลิบลับเลยจริง ๆ

แกเก่งมากเลยนะ

เก่งที่พาชีวิตมาไกลขนาดนี้

ไกลจนไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้

ความเสียใจ ความเจ็บปวด

สุดท้ายมันก็เป็นแค่เรื่องราวระหว่างทาง

ไม่ใช่จุดจบ

และพอมองย้อนกลับไป…

แกพาชีวิตมาโคตรไกลเลยว่ะ

คนบนฟ้าคงยิ้มและชื่นชมแกเสมอ

สู้ต่อไปนะ

ชีวิตยังมีอะไรอีกเยอะแยะให้ไปเจอ

ไปต่อ…