ฉันผู้ใช้ชีวิตบนล้อ ลงจากวีลแชร์ก็ขึ้นมอเตอร์ไซค์ลงจากมอเตอร์ไซค์ก็ขึ้นวีลแชร์ ใช่ค่ะหนูพิการเดินไม่ได้☺️ ไม่ได้อินหรือดีใจที่นั้งวีลแชร์ แต่ยอมรับมากกว่า เพราะว่าแม้งยังหายใจอยู่ ยังมีความรู้สึกอยู่ แต่ขาใช้งานไม่ได้ระบบร่างกายพังไปหมด แต่แม้งยังหายใจอยู่ และต้องอยู่ต่อ กับร่างที่พังยับอวัยวะเสื่อมเสียสมดุล #มองในมุมดีมันก็ดีแต่ถ้ามองในมุมแย่มันก็แทบทรุดเลยแหละ #แต่ก็เอาเถอะยังไงมันก็คือชีวิต ตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี #เพราะการที่ติดคุกในร่างกายมันทรมานมากกว่านี้ แต่ก็ยังชอบที่ได้ขับรถ แต่ก็ยังชอบที่ได้รู้สึกรัก แต่ก็ยังคงชอบที่ได้กินของอร่อย แต่ก็ยังคงชอบ ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อ และก็ยังคงชอบที่ได้แต่งตัว ก็ยังคงชอบที่ได้เจอปัญหาที่ต้องแก้เอง #แต่ที่ไม่ชอบคือมันเจ็บปวดมันทรมาน คงจะเรียกว่ามันคือชีวิตสิน่ะ☺️#รักตัวเองจัง
การใช้ชีวิตในฐานะผู้พิการที่ต้องจำกัดการเคลื่อนไหวเป็นเรื่องที่มีความท้าทายอย่างมากในทุกๆ วัน สำหรับฉันแล้ว การนั่งวีลแชร์ไม่ได้หมายความว่าชีวิตต้องจบเพียงเท่านั้น แต่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้เรียนรู้และค้นหาความสุขในแบบของตัวเอง ที่สำคัญคือการยอมรับร่างกายและสถานการณ์ที่เราเจออย่างตรงไปตรงมา บางครั้งฉันใช้มอเตอร์ไซค์เป็นตัวช่วยเพื่อเพิ่มความคล่องตัวในชีวิต แม้ว่าจะต้องเปลี่ยนจากวีลแชร์ขึ้นลงอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็เป็นวิธีที่ทำให้รู้สึกมีอิสระและยังคงสามารถทำกิจกรรมที่ชอบได้ การรักชีวิตและการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องเป็นเพียงการเดินได้เท่านั้น แต่รวมถึงความสามารถในการรู้สึก รัก และมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ รอบตัว เช่น การกินของอร่อย หรือแต่งตัวด้วยสไตล์ที่ตัวเองชอบ ในทุกวัน ฉันต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและความทรมานทางร่างกายที่ไม่อาจมองข้ามได้ แต่สิ่งที่ช่วยให้ก้าวผ่านคือการมองโลกในแง่ดีและยอมรับปัญหาว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตแทนที่จะปล่อยให้มันทำลายจิตใจ การตั้งใจใช้ชีวิตและรักตัวเองมากขึ้นเป็นหนทางที่ฉันเลือก และอยากให้คนที่มีชีวิตคล้ายกันรู้ว่า แม้จะมีขีดจำกัด แต่คุณค่าของชีวิตไม่ได้ถูกผูกมัดด้วยร่างกายเสมอไป สุดท้ายนี้ การพยายามแก้ไขปัญหาเอง อย่างแม้ในยามที่รู้สึกตึงเครียดหรือถูกรุมเร้า เป็นการฝึกความเข้มแข็งทั้งกายและใจ ที่สำคัญมากคือการมีทัศนคติที่ดีต่อชีวิต แม้ในเวลาที่มันยากเย็นที่สุดก็ตาม
