Not decisive.. difficult myself

คำว่า “ไม่เด็ดขาด…ก็ลำบากตัวเอง” เป็นเรื่องที่ฉันเจอบ่อยมาก โดยเฉพาะเวลาต้องตอบคนอื่นเร็ว ๆ หรืออยู่ในสถานการณ์ที่เราเกรงใจจนเผลอยอม ทั้งที่ในใจไม่โอเค พอปล่อยไปเรื่อย ๆ สุดท้ายเหนื่อยเอง เสียเวลาเอง และบางทีก็เสียความรู้สึกกับคนใกล้ตัวด้วย สิ่งที่ช่วยได้อันดับแรกคือ “รู้ขอบเขตของตัวเอง” ให้ชัดก่อน ฉันเริ่มจากการเขียน 3 เรื่องที่รับได้ และ 3 เรื่องที่ไม่รับ เช่น รับได้: ช่วยงานเล็กน้อยในเวลางาน / ไปเจอเพื่อนล่วงหน้า 1-2 วัน / ทำธุระให้ครอบครัวในวันหยุดบางสัปดาห์ และไม่รับ: นัดกระชั้นชิด / งานที่ทำให้เสียสุขภาพ / การยืมเงินแบบไม่มีแผนคืน พอเรารู้เส้นของตัวเอง เวลาเจอสถานการณ์จริงจะตัดสินใจง่ายขึ้นมาก ต่อมาคือฝึก “ปฏิเสธแบบสุภาพแต่ชัด” ฉันใช้ประโยคสั้น ๆ ที่ไม่เปิดช่องต่อรองมากเกินไป เช่น - “ขอบคุณที่ชวน แต่รอบนี้เราไปไม่ได้จริง ๆ นะ” - “เราช่วยได้แค่ส่วนนี้ ส่วนที่เหลืออาจต้องหาคนเพิ่ม” - “ตอนนี้เราไม่สะดวกให้ยืมนะ” ทริคคือไม่ต้องอธิบายยาว เพราะยิ่งอธิบาย บางคนยิ่งต่อรอง และเรายิ่งใจอ่อน อีกอย่างที่ทำให้เด็ดขาดขึ้นคือ “ให้เวลาตัวเองตัดสินใจ” ถ้าเป็นคนคิดช้า/เกรงใจง่าย ลองใช้ประโยคกันพลาดว่า “ขอเช็กตารางก่อน เดี๋ยวตอบกลับนะ” แล้วค่อยกลับไปดูว่าเราว่างจริงไหม ไหวจริงไหม ไม่ใช่ตอบตกลงทันทีแล้วมานั่งเครียดทีหลัง ฉันยังตั้งกติกาเล็ก ๆ กับตัวเองเรื่องพลังงาน เช่น ถ้าวันไหนอยากพัก จะยอมพักโดยไม่รู้สึกผิด เหมือนภาพที่ฉันชอบไปนั่งเงียบ ๆ มองผืนน้ำกับภูเขา หรือออกไปเดินทุ่งหญ้าเห็นวัวเล็มหญ้า มันเป็นเวลาที่ช่วยรีเซ็ตใจมาก พอใจนิ่ง เราจะเด็ดขาดขึ้นเอง เพราะไม่ตัดสินใจจากความวุ่นวายหรือความกลัวว่าจะทำให้คนอื่นไม่พอใจ สุดท้าย จำไว้ว่าความเด็ดขาดไม่ใช่ความใจร้าย แต่คือการรับผิดชอบชีวิตตัวเองให้ดีขึ้น พอเราชัด คนอื่นก็จะเรียนรู้วิธีเคารพขอบเขตเรา และเราจะไม่ต้อง “ลำบากตัวเอง” ซ้ำ ๆ อีก