If you don't find yourself, you never really understand...
Understood here.
Not just "know about."
Not just "Listen and nod."
But the understanding that the heart is silent
Quiet because it used to hurt the same way
Some suffering.
Explain a hundred sentences.
But will actually understand only one sentence
Only if it happens to us.
Before you meet
We'll say, "Be patient. It'll pass."
But when found by myself
To know... some nights
The word "wait" is longer than I thought.
And the word "pass."
It doesn't come without leaving a scar.
Before you meet
We will think that others think a lot.
Sensitive
Not strong.
But by the day we were sitting still,
Tears flowed without force to explain.
To understand that
Some feelings do not need a solution.
It needs space to breathe.
Life is not taught by words.
Life is taught with experience.
And some lessons.
In exchange for pain.
To get a deep enough understanding
So...
If we don't understand someone,
Doesn't mean he's weak.
Just us... have never walked to that point.
And if one day
We're getting more quiet.
Judge others less.
Embrace more of other people's feelings.
That's not because we just grew up.
But because we used to meet
And still stand until today.
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยคิดว่าการเข้าใจผู้อื่นเป็นเรื่องง่ายเพียงแค่ฟังหรือเห็นด้วย แต่เมื่อได้ประสบกับความเจ็บปวดและความทุกข์ที่เกิดขึ้นจริง ๆ ตัวเอง กลับทำให้รู้สึกว่า 'ความเข้าใจ' นั้นลึกซึ้งกว่าที่เคยคิดมากนัก บางครั้งคำแนะนำหรือคำพูดให้กำลังใจ เช่น ‘อดทนหน่อย เดี๋ยวมันก็ผ่านไป’ ก็เหมือนจะช่วยได้ แต่ในช่วงเวลาที่ผมเผชิญกับความทุกข์จริง ๆ คำว่า 'เดี๋ยว' นั้นกลับยาวนานและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดมากกว่าที่คิด และบางครั้ง 'การผ่าน' ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีร่องรอยเหลือไว้ แม้เวลาจะช่วยให้ดีขึ้น แต่แผลในใจนั้นยังคงอยู่และทำให้เราเติบโตขึ้นในทางที่แตกต่าง สิ่งสำคัญที่สุดคือ เมื่อเราเจ็บปวด เราไม่ได้ต้องการคำแก้ไขหรือคำอธิบายเสมอไป แต่อาจต้องการเพียงแค่พื้นที่ให้ได้หายใจ ได้แสดงความรู้สึกออกมาโดยไม่ถูกตัดสิน บางความรู้สึกต้องการการยอมรับมากกว่าคำแนะนำ คนที่ไม่เคยเจอประสบการณ์แบบเดียวกับเรามักจะไม่เข้าใจ ซึ่งไม่ได้หมายความว่าพวกเขาอ่อนแอ เพียงแต่พวกเขายังไม่เคยเดินมาถึงจุดที่เราได้ผ่านมาและยืนหยัดได้ เมื่อผมผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ ความเข้าใจในตัวเองและคนรอบข้างเพิ่มขึ้นอย่างมาก ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นแค่ความเศร้า แต่มันคือการเปิดใจและเว้นที่ให้กับความรู้สึกต่าง ๆ ของคนอื่นมากขึ้น การตัดสินน้อยลงและรับฟังมากขึ้นเป็นผลพลอยได้จากความเจ็บปวดนั้น ดังนั้น หากคุณกำลังเผชิญกับบทเรียนชีวิตที่ยากลำบาก จงให้อภัยตัวเองและรับรู้ว่าความเจ็บปวดนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต และในวันที่คุณสามารถยืนหยัดได้อย่างเข้มแข็ง นั่นคือวันที่คุณจะเข้าใจความเป็นมนุษย์ได้อย่างแท้จริง
