สาระเศร้า EP — 20 ดับแสง

สาระเศร้า EP — 20 ดับแสง

หลายๆอีพี ที่อยู่ในช่วงวัยเด็กของผม

มันค่อยๆหลอมรวมให้ตัวผมเติมโตขึ้นมา

ถ้าเปรียบสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดเป็น สี

ผมคงเป็น มนุษย์สายรุ้งคนนึงแน่ๆ

ที่มีหลายสีมากๆ แต่ไม่มีสีไหนที่เป็นสีหลักของผมเลย

ผมไม่เคยรู้เลยว่าตัวเอง ชอบอะไรไม่ชอบอะไร

ชอบเล่นเครื่องดนตรีอะไร ชอบระบายสีน้ำหรือสีไม้

จนเริ่มโตขึ้น ผมก็เริ่มค้นหาตัวตน

สุดท้าย ผมก็ไม่รู้ชอบอะไรอยู่ดี

นอกจากเอาเวลาว่างไปเล่นเกมส์

หรือดูการ์ตูนที่ชอบสักเรื่อง

มันเป็นอะไรที่ทำได้ง่าย

และได้ปลดปล่อยอารมณ์ได้ง่ายที่สุด

“จนกระทั้ง...การถ่ายรูปเริ่มเข้ามาในชีวิตผม”

การได้ถ่ายรูปหน้างานเพื่อเป็นรายงานประจำวัน

และมีคนชมว่าผม “ ถ่ายรูปสวย ”

มันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมเริ่มเป็นที่ยอมรับ

ผมพยายามอย่างหนัก เพื่อถ่ายรูป คน สัตว์ สิ่งของ

และถ่ายมันไปเรื่อยๆ ไปทำงานบ้าง รับงานบ้าง

ถ่ายท่องเที่ยวบ้าง ถ่ายรูปให้กับครอบครัวบ้าง

ผมเริ่มมีเพื่อนที่ชอบถ่ายรูปด้วยกันแล้วเป็นสังคมมากขึ้น

ยิ่งถ่ายมาก ก็ยิ่งเก่ง

หลายๆครั้งที่ไปอบรม มันจะมีการะแนะนำให้ทำมากขึ้นๆ

ผมมีความสุขกับมันมากๆ

จนทำให้เกิดการท้าทาย กับตัวเองขึ้นมา

โดยไม่รู้ตัว ยิ่งอยากให้ถ่ายดีขึ้น

ยิ่งต้องใช้อุปกรณ์ที่ดีขึ้น

มีราคาสูงขึ้น เพื่อแค่ต้องการการยอมรับที่มากขึ้น

มันเป็นการยอมรับที่ผมไม่เคยได้มาก่อน

แต่ผมรู้ดีเสมอ

ในตัวผมเองผมก็กลัวที่จะถ่ายรูปออกมาให้แล้วไม่สวย

แรกๆผมไม่กล้าดูรูปตัวเองเลยด้วยซ้ำเพราะผมกลัว

ทุกๆครั้งที่ผมเริ่มกลัว แสงไฟที่ลุกโชนด้วยความมั่นใจ

มันเริ่มหายไป

การถูกตำหนิ ติเตียน

นินทา ว่าร้าย เริ่มเข้ามาแทนที คำชม

ความมั่นใจค่อยๆหรี่แสงลง จนเป็นแค่แสงหิ่งห้อย

แล้วความมืด ก็เริ่มนับ 1 ใหม่กับผมอีกครั้ง

“หรือบางที…แสงไฟในตัวผมมันไม่ได้ดับลง

แต่แค่หลบอยู่ในความมืดที่ยังหาทางออกไม่เจอ”

#สาระเศร้า #แผลในใจ #อารมณ์ความรู้สึก #lemon8ไดอารี่ #Lemon8ฮาวทู

2025/9/1 แก้ไขเป็น

... อ่านเพิ่มเติมหลายคนอาจรู้สึกเหมือนกันกับการค้นหาตัวตนที่เหมือนจะไม่มีสีหลักอย่างชัดเจนเหมือนในบทความนี้ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของการเติบโต เพราะชีวิตของคนเราไม่ได้เป็นเส้นตรงที่ชัดเจนเสมอไป การเดินทางด้วยการถ่ายภาพจึงไม่ใช่แค่การบันทึกภาพสวย ๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นการสะท้อนอารมณ์และค้นหาความหมายในชีวิตมากขึ้น ช่วงเวลาที่เราต้องต่อสู้กับความกลัว ไม่มั่นใจ หรือแม้แต่คำวิจารณ์จากภายนอก เป็นเรื่องที่ทำให้แสงไฟหรือความมั่นใจของเราค่อย ๆ หรี่ลงเหมือนในเนื้อเรื่อง แต่ในความจริงแล้ว แสงไฟนั้นอาจไม่ได้ดับ แต่มันเพียงแค่ถอยกลับไปอยู่ในที่ที่เรายังต้องหาทางออกและร่วมฟื้นฟูตัวเองใหม่ การถ่ายภาพยังสามารถเป็นเครื่องมือที่ดีมากในการช่วยเยียวยาใจและสร้างความมั่นใจให้กับเราทีละน้อย ๆ เมื่อเราฝึกฝนและได้รับคำชมเชยอย่างจริงใจ มันจะกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้เราอยากพัฒนาและท้าทายตัวเองเพื่อก้าวไปข้างหน้า อุปกรณ์ถ่ายภาพที่ดีขึ้นอาจจะช่วยให้ภาพออกมาดูดีขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกและแรงบันดาลใจที่แท้จริงในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพถ่ายเหล่านั้น นอกจากนี้ การมีสังคมหรือเพื่อนที่แชร์ความชอบในสายเดียวกัน ก็ช่วยเติมเต็มความรู้สึกของการได้รับการยอมรับและเข้าใจซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี เราสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความคิด และแรงบันดาลใจ มอบกำลังใจซึ่งกันและกันในวันที่รู้สึกแสงสว่างในใจมันเลือนรางไป สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนรู้ว่ายิ่งเราเปิดใจและยอมรับช่วงเวลาที่เรารู้สึกอ่อนแอ กลัว หรือไม่มั่นใจ มันคือก้าวแรกของการฟื้นฟูตัวเองให้กลับมาส่องแสงในแบบของเราครั้งใหม่ ถ่ายภาพหรือกิจกรรมสร้างสรรค์อื่น ๆ สามารถเป็นสะพานเชื่อมความรู้สึกเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังที่ยั่งยืนในการค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเราอย่างแท้จริง

1 ความคิดเห็น

รูปภาพของ สาระเศร้า
สาระเศร้าผู้สร้าง

มีงานอดิเรกที่ชอบมากๆกันไหมครับ