สาระเศร้า EP — 20 ดับแสง
สาระเศร้า EP — 20 ดับแสง
หลายๆอีพี ที่อยู่ในช่วงวัยเด็กของผม
มันค่อยๆหลอมรวมให้ตัวผมเติมโตขึ้นมา
ถ้าเปรียบสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดเป็น สี
ผมคงเป็น มนุษย์สายรุ้งคนนึงแน่ๆ
ที่มีหลายสีมากๆ แต่ไม่มีสีไหนที่เป็นสีหลักของผมเลย
ผมไม่เคยรู้เลยว่าตัวเอง ชอบอะไรไม่ชอบอะไร
ชอบเล่นเครื่องดนตรีอะไร ชอบระบายสีน้ำหรือสีไม้
จนเริ่มโตขึ้น ผมก็เริ่ มค้นหาตัวตน
สุดท้าย ผมก็ไม่รู้ชอบอะไรอยู่ดี
นอกจากเอาเวลาว่างไปเล่นเกมส์
หรือดูการ์ตูนที่ชอบสักเรื่อง
มันเป็นอะไรที่ทำได้ง่าย
และได้ปลดปล่อยอารมณ์ได้ง่ายที่สุด
“จนกระทั้ง...การถ่ายรูปเริ่มเข้ามาในชีวิตผม”
การได้ถ่ายรูปหน้างานเพื่อเป็นรายงานประจำวัน
และมีคนชมว่าผม “ ถ่ายรูปสวย ”
มันทำให้ผมรู้สึกว่า ผมเริ่มเป็นที่ยอมรับ
ผมพยายามอย่างหนัก เพื่อถ่ายรูป คน สัตว์ สิ่งของ
และถ่ายมันไปเรื่อยๆ ไปทำงานบ้าง รับงานบ้าง
ถ่ายท่องเที่ยวบ้าง ถ่ายรูปให้กับครอบครัวบ้าง
ผมเริ่มมีเพื่อนที่ชอบถ่ายรูปด้วยกันแล้วเป็นสังคมมากขึ้น
ยิ่งถ่ายมาก ก็ยิ่งเก่ง
หลายๆครั้งที่ไปอบรม มันจะมีการะแนะนำให้ทำมากขึ้นๆ
ผมมีความสุขกับมันมากๆ
จนทำให้เกิดการท้าทาย กับตัวเองขึ้นมา
โดยไม่รู้ตัว ยิ่งอยากให้ถ่ายดีขึ้น
ยิ่งต้องใช้อุปกรณ์ที่ดีขึ้น
มีราคาสูงขึ้น เพื่อแค่ต้องการการยอมรับที่มากขึ้น
มันเป็นการยอมรับที่ผมไม่เคยได้มาก่อน
แต่ผมรู้ดีเสมอ
ในตัวผมเองผมก็กลัวที่จะถ่ายรูปออกมาให้แล้วไม่สวย
แรกๆผมไม่กล้าดูรูปตัวเองเลยด้วยซ้ำเพราะผมกลัว
ทุกๆครั้งที่ผมเริ่มกลัว แสงไฟที่ลุกโชนด้วยความมั่นใจ
มันเริ่มหายไป
การถูกตำหนิ ติเตียน
นินทา ว่าร้าย เริ่มเข้ามาแทนที คำชม
ความมั่นใจค่อยๆหรี่แสงลง จนเป็นแค่แสงหิ่งห้อย
แล้วความมืด ก็เริ่มนับ 1 ใหม่กับผมอีกครั้ง
“หรือบางที…แสงไฟในตัวผมมันไม่ได้ดับลง
แต่แค่หลบอยู่ในความมืดที่ยังหาทางออกไม่เจอ”
#สาระเศร้า #แผลในใจ #อารมณ์ความรู้สึก #lemon8ไดอารี่ #Lemon8ฮาวทู
หลายคนอาจรู้สึกเหมือนกันกับการค้นหาตัวตนที่เหมือนจะไม่มีสีหลักอย่างชัดเจนเหมือนในบทความนี้ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของการเติบโต เพราะชีวิตของคนเราไม่ได้เป็นเส้นตรงที่ชัดเจนเสมอไป การเดินทางด้วยการถ่ายภาพจึงไม่ใช่แค่การบันทึกภาพสวย ๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นการสะท้อนอารมณ์และค้นหาความหมายในชีวิตมากขึ้น ช่วงเวลาที่เราต้องต่อสู้กับความกลัว ไม่มั่นใจ หรือแม้แต่คำวิจารณ์จากภายนอก เป็นเรื่องที่ทำให้แสงไฟหรือความมั่นใจของเราค่อย ๆ หรี่ลงเหมือนในเนื้อเรื่อง แต่ในความจริงแล้ว แสงไฟนั้นอาจไม่ได้ดับ แต่มันเพียงแค่ถอยกลับไปอยู่ในที่ที่เรายังต้องหาทางออกและร่วมฟื้นฟูตัวเองใหม่ การถ่ายภาพยังสามารถเป็นเครื่องมือที่ดีมากในการช่วยเยียวยาใจและสร้างความมั่นใจให้กับเราทีละน้อย ๆ เมื่อเราฝึกฝนและได้รับคำชมเชยอย่างจริงใจ มันจะกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้เราอยากพัฒนาและท้าทายตัวเองเพื่อก้าวไปข้างหน้า อุปกรณ์ถ่ายภาพที่ดีขึ้นอาจจะช่วยให้ภาพออกมาดูดีขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกและแรงบันดาลใจที่แท้จริงในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพถ่ายเหล่านั้น นอกจากนี้ การมีสังคมหรือเพื่อนที่แชร์ความชอบในสายเดียวกัน ก็ช่วยเติมเต็มความรู้สึกของการได้รับการยอมรับและเข้าใจซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี เราสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความคิด และแรงบันดาลใจ มอบกำลังใจซึ่งกันและกันในวันที่รู้สึกแสงสว่างในใจมันเลือนรางไป สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนรู้ว่ายิ่งเราเปิดใจและยอมรับช่วงเวลาที่เรารู้สึกอ่อนแอ กลัว หรือไม่มั่นใจ มันคือก้าวแรกของการฟื้นฟูตัวเองให้กลับมาส่องแสงในแบบของเราครั้งใหม่ ถ่ายภาพหรือกิจกรรมสร้างสรรค์อื่น ๆ สามารถเป็นสะพานเชื่อมความรู้สึกเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังที่ยั่งยืนในการค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเราอย่างแท้จริง

มีงานอดิเรกที่ชอบมากๆกันไหมครับ