สาระเศร้า EP-22 โคโดคุชิ

โคโดคุชิ

2 – 3 วันมานี้ มีบทความเกี่ยวกับการจากไปอย่างโดดเดี่ยวในสังคมญี่ปุ่น

หรือ ที่เขาเรียกว่า โคโดคุชิ ซึ่งในสังคมปัจจุบัน ประเทศไทยก็กำลัง

เดินตามรอยญี่ปุ่นเข้าสู่ สังคมผู้สูงวัย อย่างเต็มตัว

“การจากไปกลับกลายเป็นเรื่องใกล้ตัว”

ถ้าเราเลือกได้ บางทีการเตรียมตัวเพื่อจากไปมันก็อาจเป็นเรื่องที่ดี

เพราะเราไม่รู้ว่าจะจากไปเมื่อไหร่ สำหรับผมอาจเริ่มเตรียมหลังเกษียณครับ

ผมเลยมาลองคิดดูว่าถ้าถึงวันที่เราจากไป ผมควรเตรียมอะไรบ้าง

ผมไม่ได้หมายถึง สิ่งที่ต้องทำก่อนจากไปนะครับ แต่หมายถึงการเตรียมตัวของตัวผมเอง

ผมตั้งเงื่อนไขว่าเกิดเหตุที่บ้านผมละกันครับ ผมอาศัยอยู่คนเดียว

ไม่มีครอบครัว และ สัตว์เลี้ยง ทุกอย่างจะเริ่มต้นตั้งแต่ 8.00 น.

จนถึง 22.00 น.

“เพราะเราไม่รู้จะจากไปเมื่อไหร่ ก็ต้องกำหนดจุด

ที่เราพร้อมจะจากไป ตามการใช้ชีวิตที่ตั้งใจไว้”

** หมายเหตุที่ 1 ทำไมถึงยุติการเตรียมที่ 22.00 น. ถ้าหากผมได้จากไปในระหว่างนี้

แสดงว่าผมได้เตรียมที่ที่ผมจากไปแล้วครับ แล้วลูปที่เตรียมไว้จะยุติทันที

** หมายเหตุที่ 2 ทุกการจากไปต้องไม่เกิดจากอุบัติเหตุภายในบ้าน

เช่น ล้ม หรือ ตกบันได ต่างๆ และต้องจากไปจากการหลับ หรือ นั่งเท่านั้น

ถ้าเรายังผ่านเมื่อคืนมาได้ แสดงว่า วันนี้เป็นวันใหม่

🫩🫩🫩8.00 น.- 10.00 น.

เสียงนกตัวเล็กตัวน้อยดังจอแจ

ทำให้ผมค่อยๆลืมตาขึ้น มองเพดานเดิมๆ

มือรีบควานหาแว่นตาที่วางไว้ข้างโต๊ะข้างเตียง

ค่อยๆลุกขึ้นทำธุระในตอนเช้าให้เสร็จ

ชงชาเขียวอุ่นๆสักแก้วนึง แล้วมานั่งเล่นที่โซฟา

ให้แสงแดดยามเช้า ผ่านเข้ามาในตัวบ้านผ่านม่านที่พลิ้ว

ตามแรงของพัดลมอ่อนๆ

มองดูผ้าที่ตะกร้า ว่ามีพอให้ซักไหม แต่ตั้งใจว่าจะซักทุกๆ 3 วัน

จะได้ตากผ้าก่อนทานอาหารเที่ยง

🤤🤤🤤11.00 – 13.00 น.

คงได้เวลาเตรียมอาหารแล้วละ เช็คตู้เย็นว่ามีอะไรบ้าง

ผมตั้งใจใช้ชีวิตเรียบง่าย อาจสั่งอาหารแช่แข็งไว้ในตู้เย็น

มันจะได้ไม่เสีย สั่งไว้สำหรับ 3 วัน เผื่อผมเบื่อ

จะได้สั่งอาหารใหม่ๆให้ร้านสะดวกซื้อมาส่ง ผมพยายามเจอคนน้อยที่สุด

ถ้าคนจะเจอผม เลวร้ายสุดคงเป็นน้องร้านสะดวกซื้อนี่แหละ

การทานอาหารผม จะเป็นแบบเรียบง่าย และสะดวกกับการ

ทำความสะอาด และเตรียมตัวใช้ชีวิตต่อในช่วงบ่าย

🥱🥱🥱13.00 – 16.00 น.

ผมยืนเลือกหนังสือที่วางตั้งไว้ที่ชั้นหนังสือ

หนังสือบางเล่มเริ่มเก่า หน้ากระดาษจากสีขาว

ได้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนๆ หลายเล่มยังซื้อมาดองไว้อยู่เลย

นิยายเล่มเล็กๆ ที่ผมยังไม่ได้เปิด อาจถึงเวลาหยิบมาอ่าน

เผื่อการจากไป จะได้ไม่ค้างคาเพราะอ่านหนังสือไม่จบ

ผมนั่งลงที่อาร์มแชร์ ในมุมห้อง เปิดเสียงคลื่นเบาๆ

ให้กลบเสียงภายนอก ให้ผมมีสมาธิมากพอสำหรับ

อ่านหนังสือ หนังสือที่ตกลงบนตัก เสียงเพลงที่ค่อยๆเงียบลง

บางที ผมอาจเผลอหลับและจากไปในมุมนี้ก็ได้

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาเริ่มอ่อนลง

และเสียงท้องของผมก็เริ่มต้นร้องอีกครั้ง

😊😊😊17.00 – 20.00 น.

ได้เวลาลุกออกมาทำกิจกรรมนอกบ้านแล้วละ

ผมตัดต้นไม้ออกไปหลายต้น เฉพาะต้นที่สูงเกินรั้วขึ้นไป

ผมไม่อยากให้ใครเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

ผมใช้ฟ๊อกกี้ค่อยๆฉีดไปที่ต้นไม้อวบน้ำพวกนั้น

กลิ่นดินที่ชุ่มน้ำ มันเหมือนตอนที่ฝนเริ่มตกใหม่ๆ

บางต้นเริ่มมีดอกให้ผมเห็นแล้วละ

แต่บางต้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแล้ว

แสงแดดเริ่มเปลี่ยนสีไปจากสีขาวอุ่นๆ

เป็นสีออกส้มๆ พร้อมแมงเม่า และนก

ที่บินผ่านไปมา

ได้เวลาเข้าบ้านแล้วละ

ไฟรอบตัวบ้านติดทันทีเมื่อเวลา 6 โมงเย็น

ผ่านมาหลายปี ผมเปลี่ยนหลอดไฟพวกนี้หลายครั้ง

พวกนี้ได้ทำตามหน้าที่สมบูรณ์แบบของมัน

แต่บางหลอดก็จากไปก่อน ทั้ง ๆที่ซื้อมาเปลี่ยนพร้อมๆกันหมดแท้ๆ

กิ๊ง... เสียงของไมโครเวฟดังขึ้นที่ครัว อาหารเย็นผมพร้อมละ

ได้เวลาทานอาหารเย็น กับนั่งดูข่าวภาคค่ำสักนิดหน่อย

ก่อนหาหนังดีๆดูระหว่างทานข้าวเย็น

😴😴😴21.00 – 22.00 น.

หนังยังดำเนินเรื่องต่อไป ส่วนตัวผมเริ่มลุกมาเก็บอาหารที่วางไว้

ทำความสะอาดโต๊ะอาหาร เผื่อวันพรุ่งนี้ยังไม่ได้จากไป

ผมกลับมาใช้มือล้างจานอีกครั้ง เพราะก้มเอาจานไปใส่เครื่องล้างจาน

ไม่ไหวแล้ว ผมค่อยๆล้างจานเบามือ แล้ววางพวกมันลงในที่ของมันอีกครั้ง

ผมดับทีวี และ ตรวจดูอีกรอบ เผื่อมีไฟดวงไหนที่ผมลืมปิด

แล้วจึงดับไฟลงทั้งหมด

เสียงต่างๆเริ่มเงียบลง และความมืดของชั้น 1 เข้ามาแทนที่

ผมทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย ตั้งใจเลือกชุดนอนให้ตรงกัน

ซึ่งเมื่อก่อนแทบไม่สนใจแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับมาใส่เข้าชุดกัน

วันนี้เริ่มจะหมดลง สายตาของผมยังคงมองเพดานผืนเดิม

ห้องเริ่มมืดลงเรื่อยๆกับความมืดที่ทิ้งไว้เพียงสีดำ

พร้อมร่างของผมที่ล่องลอยและจากไป...

“เรื่องนี้เป็นเพียงการจินตนาการถึงการใช้ชีวิตอย่างสงบ

ไม่ได้มีเจตนาเชิญชวนหรือชี้นำเรื่องการจากไป”

#สาระเศร้า #Lemon8ฮาวทู #ป้ายยากับlemon8 #lemon8ไดอารี่ #โคโดคุชิ