josuke x rohan 💎🩹

#นิยายวาย

// = การกระทำ

- =การกระทำยาวๆหรือกานกระทำโดยรวม

(( =คำพูดในใจ|ความคิด

" = คำพูด

&=2ตัวละคร

-โจสุเกะกำลังเดินกับบ้านหลังเลิกเรียนตามปกติแต่ถ้าว่าวันนี้กลับไม่มีพวกโคอิจิและโอคุยาสึเดินกลับมาพร้อมกันเหมือนทุกวัน-

โจสุเกะ:"เงียบจังแฮะ"

-โจสุเกะเดินตามทางกลับบ้านตามปกติระหว่างทางถอนหายใจเบาๆ-

โจสุเกะ:"ฮอ.."

-ขณะเดินระหว่างทางก็ไปเจอกับทรงผมที่คาดผมที่คุ้นเคย"คิชิเบะ โรฮัง"ดูเหมือนวันนี้อาจารย์โรฮังจะออกมาหาไอเดียร์ไหม่ๆเพื่อทำการ์ตูนของเค้า- 

โจสุเกะ:"เฮ้นี่!"

โรฮัง://หันขวับ//

โรฮัง:"โจสุเกะ?"

โจสุเกะ://โบกมือทักทาย//

โจสุเกะ:"สวัสดีครับอาจารย์โรฮัง!"

โจสุเกะ://เดินเข้ามาหา//

โรฮัง://คิ้วขมวดนิดเล็กน้อย//

โรฮัง:"เสียงดังเกินไปแล้ว"

((ฮอ..ไม่ได้คาดว่าจะเจอแฮะ))

โรฮัง:"แล้วก็เลิกโบกมือเหมือนเด็กประถมได้แล้วน่าอายชะมัด"

-โจสุเกะหัวเราะเบาๆก่อนจะเอามือถูหลังคอ-

โจสุเกะ:"มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ"

โรฮัง:"ชั้นออกมาหาข้อมูลนิดหน่อย"

โรฮัง://ยกสมุดสเก็ตช์ขึ้นเล็กน้อย//

โรฮัง:"จะเอาไปใช้ในงาน"

โรฮัง:"…แล้วนายล่ะ"

โรฮัง:"ปกติต้องกลับกับพวกนั้นไม่ใช่เหรอ"

โรฮัง"ทำไมวันนี้เดินคนเดียวล่ะ?"

โจสุเกะ:"อ้อ..พอดีว่า"

โจสุเกะ:"โคอิจิไปกับสาวนะครับ"

โจสุเกะ:"ส่วนโอคุยาสึเห็นบอกว่าจะไปซื้อของอะไรนี่แหละครับ.."

โจสุเกะ:"แต่ว่ามันไกลผมเลยไม่ได้ไปด้วย"

โจสุเกะ://ยิ้มแห้งๆ//

โจสุเกะ:"ก็เลยต้องมาเดินกลับบ้านคนเดียวแบบนี้แหละครับ"

โรฮัง:"งั้นเหลอ..."

โรฮัง://ยิ้มเยาะ//

โรฮัง:"น่าสงสารดีนี่"

โจสุเกะ:"พูดแบบนี้มันปลอบใจตรงไหนกันครับเนี่ย~"

-โจสุเกะหัวเราะเบาๆยืนอยู่ข้างๆโดยไม่ได้ถอยออกไป-

โจสุเกะ:((น่ารักเหมือนเดิมเลยแฮะ…))

โรฮัง://เหลือบตามอง//

โรฮัง:"จะยืนมองชั้นอีกนานมั้ย"

โจสุเกะ:"ก็จารย์ไม่ได้มีธุระที่ไหนต่อนี่ครับ"

โจสุเกะ:"หรือว่าผมอยู่ด้วยไม่ได้?"

-โรฮังยืนเงียบไปนิดนึงคิ้วขมวดเล็กน้อย-

โรฮัง:((ไอเด็กนี่น่ารำคาญชะมัด))

โรฮัง://ถอนหายใจ//

โรฮัง:"ไม่ได้ห้ามซะหน่อย"

โจสุเกะ://หัวเราะเบาๆ//

โจสุเกะ:"งั้นผมขออยู่เป็นเพื่อนนะครับ"

-โรฮังไม่ได้ตอบแต่ก้มหน้าวาดอะไรบางอย่าง-

โจสุเกะ://ชะโงกดูนิดๆ//

โจสุเกะ:"วาดอะไรอยู่เหรอครับ"

โรฮัง://เถิบออกนิดนึง//

โรฮัง:"อย่ามองใกล้ขนาดนั้นสิ"

โรฮัง:"เฮ้อ..ชั้นยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ"

-ถึงอาจารย์โรฮังจะพูดแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ปิดสมุด-

โรฮัง:"กำลังเก็บรายละเอียดท่าทางอยู่"

โจสุเกะ:"ของใครเหรอครับ"

โรฮัง://เงยหน้ามอง//

โรฮัง:"ของคนตรงหน้าไง"

-โจสุเกะชี้หน้าตัวเองแบบงง-

โจสุเกะ:"ผมหรอ?"

โรฮัง://พยักหน้า//

โรฮัง:"อยู่นิ่งก็ดูดีแฮะ"

โรฮัง:"น่ารำคาญน้อยลง"

โจสุเกะ:"อันหลังนี่ไม่ต้องพูดก็ได้มั้งครับ"

-ทั้งคู่เงียบไปซักพักลมเย็นพัดผ่านทั้งคู่เส้นผมขยับเบาๆก่อนโจสุเกะจะทัก-

โจสุเกะ:"งั้นผมอยู่นิ่งๆให้วาดก็ได้ครับ"

โรฮัง://ก้มหน้าลงวาดต่อ//

โรฮัง:"แล้วแต่นายแล้วกัน"

-โจสุเกะก็ยืนนิ่งเพื่อให้โรฮังได้ร่างภาพจ้องอย่างใจจดใจจ่อ-

โรฮัง://ขมวดคิ้วนิดหน่อย//

โรฮัง:"ชั้นบอกให้อยู่นิ่งๆไม่ใช่ให้จ้องชั้น"

โจสุเกะ://สะดุ้งเล็กน้อย//

โจสุเกะ:"ผมก็ไม่ได้ขยับนี่ครับ~"

โรฮัง:"สายตานายน่ะ"

โรฮัง:"มันน่ารำคาญ"

((มองเหมือนจะทะลุเข้ามาในหัวชั้นอยู่แล้ว))

โจสุเกะ://หัวเราะเบาๆ//

โจสุเกะ:"ก็จารย์ตั้งใจขนาดนั้น"

โจสุเกะ:"ผมก็อยากดูนี่ครับ"

-โรฮังหยุดมือเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองโจสุเกะ-

โรฮัง:"อยากดู?"

โรฮัง:"งั้นก็ต้องแลกอะไรหน่อยมั้ย"

โจสุเกะ://เอียงหัว//

โจสุเกะ:"แลก.."

โจสุเกะ:"แลกอะไรหรอครับ?"

โรฮัง://ยิ้มมุมปาก//

โรฮัง:"อยู่ให้มันนิ่งกว่านี้อีกสิ"

โรฮัง:"แล้วก็อย่าพูด"

โจสุเกะ:"โอ.."

โจสุเกะ"โหดไปมั้ยครับเนี่ย!~"

-แต่ถึงจะบ่นแบบนั้นโจสุเกะก็ยอมยืนนิ่งจริงๆเวลาผ่านไปสักพักบรรยากาศเงียบลงเหลือแค่เสียงดินสอกับกระดาษโรฮังมองขึ้นมาอีกครั้งสายตาจับจ้องใบหน้าโจสุเกะ-

โรฮัง:((เวลาไม่พูด…ก็ดูดีอยู่หรอก))

โรฮัง://วาดต่อไป//

โจสุเกะ://กระพริบตาช้าๆ//

โจสุเกะ:"จารย์ครับ.."

โรฮัง:"เมื่อกี้ใครบอกว่าจะไม่พูด"

โจสุเกะ:"ก็ผมไม่ได้สัญญานี่ครับ~"

-โรฮังถอนหายใจคิ้วขมวดเล็กน้อย-

โรฮัง:"นายนี่มัน---"

โจสุเกะ://ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด//

โจสุเกะ:"ผมอยากถามอย่างเดียว"

โรฮัง:"อะไร"

โจสุเกะ:"แฮะๆ...ในรูปผมดูดีมั้ยครับ"

-โรฮังปิดสมุดดัก"ปึก"-

โรฮัง:"ก็ดีกว่าตัวจริงแล้วกัน"

โจสุเกะ:"ฮอ..?"

โจสุเกะ:"แบบนี้ผมควรดีใจมั้ยครับเนี่ย"

((ถึงจะปากร้ายก็เถอะแต่ก็..น่ารักกฉิบเป๋งเลย!..))

โจสุเกะ:"ถึงจะพูดแบบนั้น"

โจสุเกะ:"ดีกว่าจริง"

โจสุเกะ:"งั้นก็แปลว่าจารย์ตั้งใจวาดผมมาเลย"

โจสุเกะ:"ใช่มั้ยละครับ"

โจสุเกะ://ยิ้มภูมิใจ//

โรฮัง://ขมวดคิ้ว//

โรฮัง:"อย่ามโนไปเอง"

โรฮัง:"นายมันก็แค่วัตถุดิบ"

โจสุเกะ:"วัตถุดิบเหรอครับ"

โจสุเกะ:"ผมคงเป็นวัตถุดิบที่ดีมากๆเลย"

โจสุเกะ:"จารย์ถึงได้จ้องผมขนาดนั้น"

-โรฮังหงุดหงิดเล็กน้อย-

โรฮัง:"ใครจ้องกัน"

โจสุเกะ://โน้มตัวเข้าไปอีกนิด//

โจสุเกะ:"ก็จารย์ไงครับ"

โรฮัง:((ใกล้เกินไปแล้วนะ…))

-โรฮังยกมือดันหน้าผากโจสุเกะเบาๆ-

โรฮัง:"ถอยไป.."

โรฮัง"มาไกล้ชั้นเกินไปแล้ว"

โจสุเกะ:"ถ้าผมไม่ไปละครับ"

โรฮัง://หรี่ตา//

โรฮัง:"อย่าท้าชั้นให้ใช้..."

โรฮัง:"Heaven’s Door กับนาย"

โจสุเกะ:"ถ้าจารย์จะใช้กับผมจริงๆ"

โจสุเกะ:"งั้น.."

โจสุเกะ:"ก็ต้องแตะตัวผมก่อนนะครับ"

โรฮัง:((ไอเด็กนี่!))

โรฮัง:"มั่นใจดีนี่"

โจสุเกะ://ยิ้มเยาะ//

โจสุเกะ:"ก็ผมเชื่อว่าจารย์ไม่ทำหรอก"

โรฮัง:"ทำไม"

โจสุเกะ:"ก็ถ้าผมหายไปจากชีวิตจารย์"

โจสุเกะ:"ใครจะมายืนให้วาดล่ะครับ"

โรฮัง:((น่ารำคาญ...))

โรฮัง:"อยู่นิ่งๆ"

โจสุเกะ://ยิ้มกว้าง//

โจสุเกะ:"ครับผม~"

((ดีใจชะมัด))

โรฮัง:"ชิ.."

-โรฮังก้มหน้าวาดต่อพร้อมกับความหงุดหงิด-

-วันต่อมา ณ ห้องเรียน-

โอคุยาสึ:"โจสุเกะ..."

โจสุเกะ:"โอคุยาสึ..."

โจสุเกะ:"การบ้านพวกเรา.."

โอคุยาสึ:"..."

-ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองโคอิจิ-

โจสุเกะ & โอคุยาสึ :"โคอิจิ!!!!!!!!"

-โคอิจิสดุ้งจนหนังสือตก-

โคอิจิ:"อะ-อะไร!?"

-โจสุเกะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้-

โจสุเกะ:"โคอิจิ!!..ช่วยพวกเราด้วย!~"

โอคุยาสึ://พยักหน้า//

โอคุยาสึ:"ใช่ๆ!!..เราลืมการบ้านหมดเลยว่ะ!!"

โคอิจิ://ถอนหายใจ//

โคอิจิ:((ลืมเอามาหรือยังไม่ทำกันแน่))

โคอิจิ:"นี่มันงานตั้งแต่สามวันก่อนนะ"

โจสุเกะ://ยิ้มแห้งๆ//

โจสุเกะ:"ก็..ก็..มีธุระนิดหน่อยน่าา~"

โอคุยาสึ:"ใช่ๆ!เมื่อวานก็..."

โอคุยาสึ:"เอ่อ…ลืมเฉยๆ!.."

โคอิจิ://กุมขมับ//

โคอิจิ:"...ไม่"

โจสุเกะ:"นะๆ!!..ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ~"

โอคุยาสึ://พนมมือ//

โอคุยาสึ:"ขอเถอะช่วยพวกเราด้วย!"

โออิจิ://หรี่ตา//

โคอิจิ:"ครั้งสุดท้ายที่พวกนายขอก็พูดแบบนี้นะ"

โจสุเกะ:"ถ้านายช่วย…"

โจสุเกะ"เดี๋ยวชั้นเลี้ยงขนมทั้งอาทิตย์เลย!"

โอคุยาสึ:"เดี๋ยวชั้นเลี้ยงน้ำ!"

โคอิจิ:((ฮอ..โดนล่อด้วยของกินอีกแล้ว…))

-โคอิจิคิดทบทวนลังเลอยู่ซักพักโจสุเกะกับโอคุยาสึจ้องอย่างใจจดใจจ่อ-

โคอิจิ:"อืมมม…"

โออิจิ:"...ก็ได้"

โอคุยาสึ://กราบ//

โจสุเกะ:"เจ๋ง!!..ขอบใจมากเลยเพื่อน!"

โคอุยาสึ:"สุดยอดเลย!!..ขอบใจนะเว้ย!!"

โคอิจิ:"เฮ้อ.."

-โคอิจิรับงานก่อนจะทำแล้วนึกถึงอะไรบ้างอย่าง-

โคอิจิ:"เฮ้นี่พวกนาย"

โคอิจิ:"วันนี้ชั้นคงกลับด้วยไม่ได้นะ"

โอคุยาสึ:"อาว.."

โจสุเกะ:"หืม..มีธุระหรอ?"

โคอิจิ:"พอดีอาจารย์โรฮังนัดไว้น่ะ"

โจสุเกะ://ชะงักเล็กน้อย//

โจสุเกะ:"...โรฮัง?"

โอคุยาสึ:"หืม..?"

โคอิจิ://พยักหน้า//

โคอิจิ:"อืม.."

โคอิจิ:"เห็นจารย์บอกว่าจะให้ไปช่วยดูข้อมูลอะไรนิดหน่อยน่ะ"

โคอิจิ:"เหมือนเกี่ยวกับสแตนด์น่ะ"

โจสุเกะ://เงียบไปนิดนึง//

โจสุเกะ:"งั้นเหรอ…"

-โจสุเกะเสียงเบาลงนิดหน่อย-

โอคุยาสึ:"เฮ้ย!..เป็นไรวะเพื่อน"

โจสุเกะ://สะดุ้ง//

โจสุเกะ:"หา?..เปล่า!.."

โจสุเกะ://ยิ้มกลบเกลื่อน//

โจสุเกะ:"เห๊อะ..ก็ดีแล้วนี่!.."

โจสุเกะ:"ช่วยงานจารย์.."

((รู้สึกแปลกๆแหะ..))

โคอิจิ:"งั้นวันนี้พวกนายก็กลับกันสองคนไปก่อนนะ"

โอคุยาสึ:"โอเคๆ"

โจสุเกะ:"อืม…"

-หลังเลิกเรียนระหว่างเดินกลับบ้าน-

โอคุยาสึ:"เฮ้ยโจสุเกะ"

โอคุยาสึ:"วันนี้นายเป็นอะไร?"

โอคุยาสึ:"วันนี้นายดูแปลกไปนะ"

โจสุเกะ:"งั้นหรอ"

โอคุยาสึ:"เออดิตอนนั้นยังโวยวายเรื่องการบ้านอยู่เลย"

โอคุยาสึ:"แล้วก็เงียบไปดื้อๆเลย"

โจสุเกะ:"เปล่าหลอก.."

โจสุเกะ:"ชั้นแค่.."

โจสุเกะ:"คิดอะไรนิดหน่อย.."

โอคุยาสึ:"เรื่องอาจารย์โรฮังเหรอ?"

-โจสุเกะหยุดเดินไปทันที-

โจสุเกะ:"…"

((เดาแม่นชะมัด))

โจสุเกะ:"ก็ไม่เชิงหรอก"

โอคุยาสึ:"โกหก"

โอคุยาสึ:"หน้าแกฟ้องหมดแล้วนะโจสุเกะ"

โจสุเกะ:"เงียบไปเลยน่า!"

โจสุเกะ://รีบเดิน//

((อะไรกัน!ทำไมชั้นถึงไม่ชอบที่เค้าไปสนใจคนอื่นมากกว่าชั้นกันนะ..))

-ตัดมาที่บ้านของโรฮัง-

-โคอิจินั่งอยู่ตรงโต๊ะขณะที่โรฮังกำลังเปิดสมุดสเก็ตช์-

โรฮัง://พลิกหน้า//

โรฮัง:"นี่แหละ"

โรฮัง:"ข้อมูลที่ชั้นต้องการ"

โคอิจิ://มองสมุด//

โคอิจิ:"หืม..นี่มัน"

-ในสมุดของอาจารย์โรฮังมีภาพวาดสเก็ตช์ของ"โจสุเกะ"เต็มไปหมด-

โคอิจิ:"โจสุเกะ?"

โรฮัง://นิ่งไปนิดนึง//

โรฮัง:"หืม..มีอะไรรึป่าว?"

โคอิจิ://ยิ้มนิดๆ//

โคอิจิ:"วาดเยอะขนาดนี้เลยหรอครับ"

โคอิจิ:"ชอบมากเลยสินะครับ"

โรฮัง:"อย่าพูดมาก"

-โรฮังสะบัดตัวนิดหน่อย-

((ไม่..ชั้นไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นล่ะ))

-เวลาเดียวกันโจสุเกะกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของโรฮัง-

โจสุเกะ://ยืนลังเล//

โจสุเกะ:((ชั้นจะมาทำไมวะเนี่ย))

-โจสุเกะยืนมือค้างอยู่หน้าประตูบ้านอาจารย์โรฮัง-

โจสุเกะ:"…"

-จังหวะโจสุเกะค้างภาพในหัวแว้บภาพโคอิจินั่งอยู่ข้างๆอาจารย์โรฮังเข้ามาในหัว-

โจสุเกะ://กำมือแน่น//

โจสุเกะ:"ชิ…"

โจสุเกะ://กดกริ่ง//

-เสียงกลิ่งดัง"ติ๊งต่อง"-

-เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนในห้องชะงัก-

โคอิจิ:"มีคนมาหรอครับ?"

โรฮัง://ขมวดคิ้ว//

โรฮัง:"ชั้นไม่ได้สั่งของนี่"

-โรฮังลุกขึ้นเดินลงบันไดไปที่ประตู-

((ใครกันนะ))

โรฮัง://เปิดประตู//

โรฮัง:"มีอะไร---"

-ตกใจเล็กน้อยที่คนตรงน่าเป็นโจสุเกะ-

โจสุเกะ://ยิ้มกว้าง//

โจสุเกะ:"สวัสดีครับจารย์~"

โรฮัง:((เด็กนี่..มาทำอะไรของมัน))

โรฮัง:"นายอีกแล้วหรอเนี่ย"

โจสุเกะ:"พูดเหมือนไม่อยากเจอผมเลยนะครับ"

-โจสุเกะเอียงหัวเล็กน้อยก่อนจะชะเง้อมองเข้าไปในบ้านโคอิจิเดินลงมาพอดี-

โจสุเกะ:"อ๋อ…มีแขกนี่เอง"

โคอิจิ:"อ้าวโจสุเกะ"

โคอิจิ:"มาได้ไงเนี่ย?"

โจสุเกะ:"ชั้นแวะมานิดหน่อยน่ะ"

((อยู่จริงๆด้วยแฮะ..))

-โรฮังขยับตัวบังประตูเล็กน้อย-

โรฮัง:"ถ้าไม่มีธุระก็ไปได้แล้ว"

โจสุเกะ:"โห๋~"

โจสุเกะ:"ใจร้ายจังเลยนะครับ"

โจสุเกะ:"เมื่อวานยังให้ผมอยู่เป็นแบบวาดอยู่เลยแท้ๆ"

โคอิจิ:"หืม..เป็นแบบหรอ"

โรฮัง:"ก็แค่---"

-ยังไม่ทันที่โรฮังจะพูดจบโจสุเกะก็แทรกขึ้นมาทันที-

โจสุเกะ:"ใช่แล้วๆ!"

โจสุเกะ:"ยืนนิ่งให้วาดตั้งนานเลยนะ"

โจสุเกะ:"จารย์จ้องผมไม่วางตาเลยด้วย"

โจสุเกะ://ยิ้มภูมิใจ//

โรฮัง:"เงียบไปเลยนะ!!"

((ไอเด็กเวรนี่!!))

โจสุเกะ:"แล้ววันนี้จารย์.."

โจสุเกะ:"เรียกโคอิจิมาแทนผมหรอครับ"

โจสุเกะ:"...ผมนึกว่าผมพิเศษซะอีก"

โรฮัง:"ใครเคยบอกว่านายพิเศษกัน"

โรฮัง:"อย่ามโนไปเอง"

โจสุเกะ://ยิ้มบางๆ//

โจสุเกะ:"งั้นหรอครับ.."

โคอิจิ:"เอ่อ…"

โคอิจิ"งั้นผมกลับก่อนนะครับจารย์"

โรฮัง:"ดะ-เดี๋ยว---"

โคอิจิ:"เอ่อ..พอดีผมพึ่งนึกได้ว่ามีธุระน่ะครับ!"

((อยู่ต่อไม่ได้แล้วแน่ๆสองคนนี้คงจะตีกันอีก))

-โคอิจิรีบวิ่งออกจากบ้านผ่านโจสุเกะไป-

โจสุเกะ:"เดินดีๆนะโคอิจิ~"

-ทั้งสองคนเงียบไปซักพักก่อนที่โรฮังจะถอดหายใจ-

โรฮัง:"พอใจรึยัง"

-โจสุเกะเงียบไปซักคู่-

โจสุเกะ:"จารย์ครับ"

-โจสุเกะก้าวขาเข้าไปในบ้านของอาจารย์โรฮัง-

โรฮัง:"เฮ้!"

โรฮัง:ใครอนุญาตให้นายเข้ามา!"

โจสุเกะ:"ผมแค่จะพูดอะไรนิดหน่อยครับ.."

โจสุเกะ:"เมื่อวาน…"

โจสุเกะ:"..."

โจสุเกะ:"สายตาของจารย์.."

โจสุเกะ:"มันบอกผมว่าจารย์ไม่ได้มองผมเป็นแค่วัติถุดิบนะครับ..."

โรฮัง:"อย่ามาทำเป็นรู้ดี"

โจสุเกะ:"งั้น.."

โจสุเกะ"มองตาผมแล้วพูดอีกทีสิครับ"

-โรฮังชะงักเล็กน้อย-

โรฮัง:((ทำไมใจเต้นแบบนี้นะ!))

โจสุเกะ://ยิ้มกวนๆ//

โจสุเกะ:"เห็นมั้ย"

โจสุเกะ:"จารย์โกหกไม่เก่งเลยนะ"

-โรฮังคว้าคอเสื้อโจสุเกะดึงเข้ามาทันทีที่โจสุเกะพูดจบ-

โรฮัง:"อย่ามาล้ำเส้น!..."

โรฮัง:"ชั้นไม่ได้ใจดีเหมือนที่นายคิด"

โจสุเกะ:"ผมก็ไม่ได้กลัวนี่ครับ"

-ตอนนี้ทั้งสองคนตัวติดกันจนแทบไม่มีช่องว่างเลย-

-โจสุเกะสบตากับโรฮังตรงๆแต่ไม่ได้ถอยไปไหน-

โจสุเกะ:"ถ้าจารย์ไม่อยากให้ผมมา…"

โจสุเกะ:"ก็ผลักผมออกไปเลยสิครับ"

โรฮัง:"..."

((ทำไมทำไม่ได้..ทำไมกัน))

-โจสุเกะยิ้มบางๆเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว-

โจสุเกะ:"นั่นแหละครับ..."

โจสุเกะ:"คือคำตอบของจารย์"

🩷อาจมีเขียนผิดไปไม่น้อยเลยกก็ขออภัยด้วยนะครับ🩷

#josukehigashikata #rohanikristen #josukexrohan #jojo