ครั้งหนึ่งฉันเองก็เคยต้องแอดมิทฉุกเฉินโดยที่ยังไม่บอกญาติพี่น้อง เพราะกลัวเขาจะเป็นห่วงมากเกินไป การนอนโรงพยาบาล 2-3 คืนมันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่ทั้งกังวลและคิดถึงบ้านมากที่สุด แต่เมื่อฉันกลับถึงบ้านและได้บอกยายว่าต้องนอนโรงพยาบาล ยายกลับซึ้งใจและน้ำตาซึมด้วยความรักที่มีให้ รวมถึงการถามไถ่ว่าคิดถึงกันไหม แม้ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน แต่นี่คือความห่วงใยที่แท้จริงจากคนในบ้าน ความรู้สึกแบบนี้ทำให้ฉันเข้าใจว่าบางครั้งการไม่บอกหรือไม่เล่าสถานการณ์ให้คนรักได้รู้ อาจเป็นเพราะต้องการปกป้องความรู้สึกของเขาเอง และเมื่อได้กลับมาอยู่กับครอบครัวแล้ว ความรักและความอบอุ่นที่ได้รับกลับมาเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากกว่ายาและการดูแลทางการแพทย์ใด ๆ