"Why do we like people who don't like us?"

จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยเจอเรื่องรักข้างเดียว ผมพบว่าการที่เราชอบคนที่ไม่ชอบเรา มันไม่ใช่ความรักแท้จริงแต่เป็นกลไกทางสมองที่เรียกว่า ‘การไล่ล่า’ หรือ ‘chase’ สมองของเราจะให้ค่ากับสิ่งที่ยากจะได้มา ยิ่งถ้าเขาเฉยชา ไม่สนใจ เรากลับยิ่งรู้สึกว่าเขาต้องเป็นสิ่งที่มีค่ามากๆ ซึ่งเหมือนกับเกมที่ยิ่งยากก็ยิ่งอยากชนะ ในช่วงที่ผมรู้สึกแบบนี้ ผมลองสังเกตตัวเองว่าความรู้สึกนี้ไม่ได้เกิดจากความรักแท้ ๆ แต่เป็นความกลัวการถูกปฏิเสธ หรือไม่อยากเป็นฝ่าย ‘แพ้’ ในการเลือกนั้น การยอมรับความจริงว่าเขาไม่เลือกเราเป็นเรื่องสำคัญ เพราะการตามใจสมองไปกับความคิดว่า 'ต้องได้เขา' อาจทำให้เราจมอยู่กับความเจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว ด้วยวิธีการที่ช่วยให้ผมก้าวผ่านจุดนี้ได้คือ การหันมารักตัวเองและตั้งคำถามว่า สิ่งที่เราตามหาในความสัมพันธ์จริงๆ คืออะไร การตัดสินใจเลือกคนที่เคารพเรา และอยากอยู่กับเราอย่างจริงใจจะช่วยให้เรามีสุขภาพจิตที่ดีขึ้น ทั้งนี้ การเรียนรู้กลไกของสมองในการประเมินค่า 'สิ่งที่ได้มายาก' ช่วยให้เราตั้งสติกับการตัดสินใจเรื่องรัก และรู้จักแยกแยะความรู้สึกจริงจากความคิดที่ถูกสมองลวง ท้ายที่สุด ความรักที่ดีควรมาจากความรู้สึกที่สองฝ่ายเห็นค่ากันและกัน ไม่ใช่เพียงแค่การไล่ล่าเพื่อเป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะในเกมของความรู้สึกนี้ ดังนั้นเราควรให้โอกาสตัวเองได้รักคนที่รักเรา และปล่อยวางคนที่ไม่ทำให้เรารู้สึกมีค่า