การเดินตามคำสอนของตถาคตนั้นไม่ใช่เพียงการปฏิบัติตามคำสั่งสอนเท่านั้น แต่ยังเป็นการมุ่งหมายที่จะตระหนักรู้ในความจริงแท้ของชีวิต สิ่งที่ติดอยู่ในความมืดของอวิชชาหรือความไม่รู้ มักทำให้เราหลงทางและประสบกับความทุกข์ใจ การมีสาวกหรือผู้ชี้นำที่เดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพราะพวกเขาเปรียบเสมือนประทีปที่คอยส่องแสงสว่างในความมืด ช่วยให้เราเห็นทางที่ถูกต้องและชัดเจนขึ้น จากประสบการณ์ส่วนตัว การได้พบปะกับผู้ที่มีปัญญาและเชื่อมั่นในมัคควิธีตามคำสอนของพระตถาคต ทำให้เกิดความมั่นใจที่จะก้าวเดินต่อไปไม่ว่าจะเจออุปสรรคหรือความทุกข์แค่ไหน นอกจากนี้ การแบ่งปันธรรมะและช่วยชี้ทางให้แก่ผู้ที่ยังมีอวิชชา เป็นทั้งหน้าที่และจิตวิญญาณของสาวกที่แท้จริง เพราะการนำใครสู่ความรู้แจ้งไม่เพียงแต่ช่วยอีกฝ่ายแต่ยังเป็นการเสริมสร้างตนเองให้เข้าใจลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วย ท้ายที่สุดแล้วการเดินตามตถาคตต้องอาศัยความสงบแห่งใจ และการเรียนรู้ด้วยใจที่เปิดกว้าง พร้อมที่จะต้อนรับแสงสว่างและปฏิเสธอวิชชาอย่างมั่นคง ซึ่งนี่คือสิ่งที่สาวกผู้แท้จริงพึงตั้งใจเดินไปตามทางนี้อย่างไม่ลดละ