ในวันที่เเตกสลายเลยต้องกลับบ้านสวน

ตอนนั้นคำว่า “เมืองหลวงใจร้าย” สำหรับเราไม่ได้แปลว่ากรุงเทพฯ หรือเมืองไหนแย่เสมอไปนะ แต่หมายถึงจังหวะชีวิตที่มันเร่ง มันกดดัน และมันทำให้เรารู้สึกเหมือนแพ้ซ้ำๆ จนสุดท้ายใจแตกสลายแบบไม่รู้จะตั้งหลักยังไง เราเลยตัดสินใจ “กลับบ้านสวน” เพราะอย่างน้อยที่นั่นมันเงียบพอให้เราได้ยินเสียงตัวเอง พอกลับไปอยู่บ้านสวน เราเริ่มจากเรื่องเล็กมากๆ คือจัดมุมที่รกๆ ให้เป็นระเบียบก่อน เก็บกวาด ตัดหญ้า จัดทางเดิน แล้วค่อยๆ หาอะไรปลูกเพิ่ม ทีละนิด ทีละอย่าง ทำไปแบบไม่ได้ตั้งเป้าว่าต้องสวยเหมือนรีสอร์ต แค่ทำให้มันเป็นพื้นที่ที่เราอยู่แล้วหายใจโล่งขึ้นก็พอ ความรู้สึกตอนลงมือทำมันคล้ายๆ ได้เอาใจที่พังๆ มาซ่อมทีละชิ้น สิ่งที่ช่วยเราเยอะคือ “ทำให้ตัวเองไม่ว่างแบบพอดี” ในวันที่ใจหนักๆ เราจะตั้งรายการง่ายๆ 3 อย่าง เช่น รดน้ำต้นไม้ 10 นาที, เก็บใบไม้หน้าบ้าน, ย้ายกระถางไปตรงที่โดนแดด แล้วให้รางวัลตัวเองด้วยการนั่งมองสวนเงียบๆ สักพัก แค่ได้เห็นอะไรเขียวๆ โตขึ้นทุกวันมันทำให้เรารู้สึกว่า เราเองก็ยังโตได้เหมือนกัน สำหรับใครที่กำลังเจอภาวะคล้ายเรา ลองสร้างเซฟโซนแบบบ้านสวนในสไตล์ตัวเองดู ไม่จำเป็นต้องมีพื้นที่ใหญ่ แค่มี “มุมเขียว” มุมหนึ่งก็พอ จะเป็นกระถางเล็กๆ หน้าห้อง ระเบียงคอนโด หรือสวนหลังบ้านก็ได้ ถ้าไม่รู้จะเริ่มปลูกอะไร ให้เริ่มจากต้นที่ดูแลง่าย รดน้ำไม่บ่อยมาก แล้วค่อยเพิ่มทีละชนิดตามกำลังใจ อีกอย่างที่เราอยากบอกคือ อยู่บ้านสวน “ไม่มีเหงา” อย่างที่หลายคนคิดนะ ตอนเราอยู่กับต้นไม้ เรารู้สึกเหมือนมีเพื่อนร่วมวันอยู่เต็มไปหมด มีเรื่องให้ทำ มีอะไรให้เฝ้าดู ตั้งแต่ยอดอ่อนแตกใหม่ไปจนถึงวันที่ดินชื้นหลังฝนตก มันเป็นความเหงาที่อ่อนโยน และสุดท้ายมันกลายเป็นความสงบ ถ้าวันนี้คุณรู้สึกว่าเมืองหลวงใจร้ายจนรับไม่ไหว ลองให้ธรรมชาติฮีลใจบ้างก็ได้ ไม่ต้องหนีให้ไกล แค่กลับมาดูแลพื้นที่เล็กๆ ของตัวเอง แล้วค่อยๆ ดูแลใจไปพร้อมกัน วันหนึ่งคุณจะหันกลับมาแล้วเห็นว่า เราเข้มแข็งขึ้นจริงๆ โดยไม่รู้ตัว