มื้อธรรมดา…ที่หัวใจไม่ธรรมดา
🍲 มื้อธรรมดาเหมือนทุกๆ วัน…แต่หัวใจไม่รู้สึกว่าธรรมดา
“กินซะ…เพื่อลูกของเจ้า”
เสียงของมังกรหนุ่มยังเรียบเฉย
แต่ครั้งนี้…มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
แม่มดที่เคยเข้มแข็งจนไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
กลับนั่งนิ่ง มือหนึ่งกำช้อน อีกมือแตะหน้าท้องเบา ๆ
เธอไม่ได้มีชีวิตเพื่อตัวเองอีกต่อไปแล้ว
แต่เพื่อลมหายใจเล็ก ๆ ที่อยู่ในตัวเธอ
และมังกร—คนที่ควรเป็นศัตรู
กลับเป็นคนเดียวที่คอยบอกให้เธอ “อย่าหยุดมีชีวิต”
สายตาที่เคยเย็นชา
วันนี้กลับหยุดอยู่ที่เธอนานกว่าทุกครั้ง
และเขาขออนุญาตสัมผัสท้องเธออย่างอ่อนโยน
เพื่อสื่อสารกับเด็กน้อยที่โหยหาสัมผัสจากพ่อและแม่
…หรือจริง ๆ แล้ว
เขาไม่ได้แค่ห่วง “เด็ก” กันแน่
🖤 เมื่อเหตุผลของการมีชีวิต…คือ “ลูก”
🖤 เมื่อศัตรู…เริ่มกลายเป็นที่พึ่ง
🖤 และเมื่อหัวใจ…เริ่มหวั่นไหวโดยไม่ทันตั้งตัว
“ถ้าไม่ใช่เพื่อลูก…ข้าคงไม่ยอมอยู่ที่นี่”
แต่คำถามคือ—
แล้วตอนนี้…เธอยังอยู่ “เพื่อลูก” อย่างเดียวจริงหรือ?
📖 เรื่อง: พันธะเลือดแม่มด: เมื่อข้าอุ้มท้องลูกของศัตรูอย่างมังกรเงา

