Until one day...

จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยมีเพื่อนบ้านที่เป็นน้องชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างบ้านเรานานถึง 15 ปีเช่นกัน ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรเหมือนกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปบรรยากาศและการใช้เวลาร่วมกันทำให้ผมเริ่มซึมซับความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขามากขึ้น ซึ่งผมคิดว่าสิ่งนี้เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นได้ ไม่จำเป็นต้องมีใครนั้นเป็นแฟนหรือคนรักก็ได้ ถึงแม้ว่าผมจะมีแฟนอยู่แล้ว แต่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนบ้านและความใกล้ชิดก็สามารถทำให้เรารู้สึกผูกพันลึกซึ้งจนเรียกว่าเป็นความรักแบบหนึ่งก็ได้ ความรู้สึกนี้อาจเริ่มจากการได้พูดคุยกันมากขึ้น หรือการเป็นคนที่เข้าใจและอยู่ข้างๆเวลาต้องการกำลังใจ ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ผมเชื่อว่าหลายคนอาจพบเจอมาแล้วโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ เมื่อรู้สึกแบบนี้ก็ควรจะมีความเป็นเพื่อนและความจริงใจต่อกัน เพื่อรักษาความสัมพันธ์ให้ดีต่อไปโดยไม่ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกอึดอัด ผมอยากแนะนำว่า หากใครที่กำลังเจอความรู้สึกที่ซับซ้อนแบบนี้ ให้ลองเปิดใจและใช้เวลาทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์ของตัวเองดีๆ บางครั้งความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนไม่ได้โรแมนติก ก็สามารถเป็นความสุขและกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตได้เหมือนกัน