ในประเด็นที่เกี่ยวกับการนิรโทษกรรมเด็กและเยาวชนตามมาตรา 112 นั้น ถือเป็นหัวข้อที่มีความละเอียดอ่อนอย่างมาก เพราะมีการปะทะระหว่างความต้องการรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคมและการคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐานของเยาวชน ตามอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเยาวชน (Convention on the Rights of the Child) ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีสมาชิก อนุสัญญานี้กำหนดให้รัฐต้องมีหน้าที่คุ้มครอง ส่งเสริม และกระตุ้นสิทธิเด็กในด้านต่าง ๆ ทั้งด้านการอยู่รอด การพัฒนา และการมีส่วนร่วม นอกจากนี้ ต้องให้การปกป้องเด็กจากการถูกดำเนินคดีอย่างเหมาะสม รวมถึงให้เยาวชนที่ถูกดำเนินคดีได้รับการปฏิบัติด้วยความเป็นธรรมและไม่ถูกเลือกปฏิบัติอย่างไม่เหมาะสม ข้อถกเถียงถึงมาตรา 3 ในร่าง พ.ร.บ. สร้างเสริมสังคมสันติสุข โดยเฉพาะเรื่องนิรโทษกรรมเด็กและเยาวชนตามมาตรา 112 มีความสำคัญต่อการปฏิรูปกฎหมายและสังคม เพราะส่งผลโดยตรงต่ออนาคตของเยาวชน และความเชื่อมั่นในกระบวนการยุติธรรมของประชาชน การอภิปรายของทนายแจมได้ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นของความกล้าหาญและความชัดเจนในการตัดสินใจในระดับนโยบาย โดยเฉพาะการไม่ยอมเลี่ยงใช้คำว่านิรโทษกรรมเมื่อต้องเสนอแนวทางแก้ไขปัญหา การที่ที่ประชุมสภามีมติไม่เห็นชอบให้มีนิรโทษกรรมเด็กและเยาวชนตามมาตรา 112 แสดงให้เห็นถึงความท้าทายของการหาจุดสมดุลระหว่างการรักษาระเบียบสังคมและการสร้างพื้นที่ให้เยาวชนสามารถเติบโตอย่างอิสระและมีความเป็นธรรม ซึ่งในแง่มุมของนโยบายสาธารณะ เรื่องนี้ควรมีการพูดคุยแบบเปิดกว้างและความเข้าใจในหลักสิทธิมนุษยชน รวมถึงการพิจารณาว่าเด็กและเยาวชนที่ถูกดำเนินคดีควรได้รับการปฏิบัติอย่างไรเพื่อให้สังคมเดินหน้าสู่การสร้างเสริมสังคมสันติสุขได้อย่างแท้จริง ดังนั้น ความรู้และข้อมูลเกี่ยวกับอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเยาวชนและการดำเนินคดีที่เหมาะสมจึงเป็นประเด็นที่ต้องให้ความสนใจควบคู่กับการอภิปรายในกฎหมาย เช่นเดียวกับการรับฟังความเห็นและเสียงจากเยาวชนเองด้วย เพื่อให้เกิดความยั่งยืนในการพัฒนากฎหมายและนโยบายสาธารณะในอนาคต