อย่าให้ใครว่า..ว่าเรากระจอก

บางวันมันจะมีความคิดแวบขึ้นมาว่า “เฮ้ย! ไม่ไหวแล้ว” หรือ “ไม่เอาแล้ว ไม่สู้แล้วเว้ย!” ซึ่งเป็นเรื่องปกติมาก โดยเฉพาะตอนที่พยายามมานานแต่ยังไม่เห็นผลลัพธ์ชัดๆ ตอนนั้นฉันมักจะถามตัวเองคำหนึ่งว่า “จะหยุดสู้อย่างนั้นหรือ?” เพราะถ้าหยุดตอนนี้ เราอาจกำลังยอมรับป้ายที่ใครบางคนชอบแปะให้ว่าเป็น “คนกระจอก” ทั้งที่จริงๆ เราแค่เหนื่อย และยังหาวิธีที่เหมาะกับตัวเองไม่เจอ สิ่งที่ช่วยได้จริงคือ “ตั้งสติ” ก่อนเลย ไม่ต้องฝืนสู้ทันที แต่ให้กลับมาดูตัวเองแบบไม่ตัดสิน เช่น วันนี้หมดแรงเพราะอะไร นอนน้อย? งานเยอะ? เจอคำพูดบั่นทอน? พอตอบได้แล้วค่อยแก้ทีละจุด แค่พักให้พอ กินน้ำ ออกไปเดิน 10 นาที บางทีอารมณ์ก็เบาลงเยอะ แล้วค่อยกลับมาคิดใหม่อีกที อีกอย่างที่ทำให้หลุดจากวงจร “หาความสำเร็จไม่เจอ” คือการแสวงหาความรู้ใหม่ๆ แบบจับต้องได้ ไม่ใช่อ่านอย่างเดียวแล้วจบ ฉันใช้วิธีเลือกหัวข้อเดียวที่จำเป็นกับปัญหาตรงหน้า เช่น ถ้ารู้สึกงานตัน ก็เรียนทักษะใหม่ที่ต่อยอดงานได้ทันที (การพรีเซนต์, การจัดเวลา, การใช้เครื่องมือทำงาน) แล้วตั้งเป้าเล็กๆ ว่า “วันนี้ทำให้ได้ 20 นาที” พอทำได้จะเริ่มมีแรงฮึดกลับมา เพราะเราเห็นความคืบหน้าจริง ถ้าโดนคนพูดว่า “อย่างนั้นหรือ” แบบประชด หรือทำให้เรารู้สึกเล็กลง ลองแยกให้ออกว่าเขาพูดเพราะหวังดีหรือแค่ระบายอารมณ์ ถ้าไม่สร้างสรรค์ ฉันจะใช้ประโยคในใจว่า “ขอบคุณนะ แต่ฉันเลือกไม่รับ” แล้วกลับมาโฟกัสสิ่งที่ควบคุมได้ เช่น ตารางการฝึก ฝึกซ้อม ทำซ้ำๆ ให้ดีขึ้นวันละนิด สุดท้าย อยากฝากว่าเราไม่ได้ต้องชนะทุกวัน แค่ไม่เลิกก็ถือว่าชนะแล้ว ถ้าวันนี้รู้สึกกระจอก ให้จำไว้ว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกชั่วคราว ไม่ใช่ตัวตน ตั้งสติใหม่ คิดใหม่อีกที แล้วตั้งหลักสู้ต่อทีละก้าว เดี๋ยวความสำเร็จที่ตามหาจะค่อยๆ ใกล้เข้ามาเอง