กินอาหารเช้าฉันทำโอยามาคุมิ 140
ตอนที่ฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 มันถูกจัดแสดงเป็นภาพวาด และเมื่อฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ฉันไปดูมันโดยรถไฟ
มีงานมากมายที่ฉันรู้สึกว่าดีกว่างานของฉันทั้งสองครั้ง
(ฉันไม่เก่งเลย!)
ฉันเสียใจมากที่ร้องไห้บนรถไฟกลับบ้าน
"เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง"
เขาใจดีและเป็นครูคนโปรดของฉันเสมอ แต่ถึ งแม้ฉันจะมองออกไปให้มากที่สุด เขาก็จะไม่มีวันยกโทษให้ฉันในวันนี้
ฉันไม่ได้ออกไปข้างนอกเมื่อวานนี้
ฉันบอกเรื่องโกหก
ฉันไม่สามารถลืมใบหน้าของครูในเวลานั้น
ครูรู้อะไรบางอย่าง
ขอบคุณที่คอยดูแลฉัน
มันเป็นข้อแก้ตัว แต่ในเวลานั้นฉันไม่ต้องการทำให้ครูผิดหวังที่รอคอย
หลังจากนั้นฉันเริ่มฝึกกีตาร์ทุกวันโดยไม่ต้องทาสีหรือประดิษฐ์เลย
ตอนนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่ฉันเข้าใจ แต่มีความเป็นไปได้ที่ผู้ใหญ่จะช่วยงานอื่น ๆ
ฉันคิดว่ามันจะดีกว่าสำหรับเด็กที่จะทำการบ้านวันหยุดฤดูร้อนโดยสมัครใจ
ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงที่คุณจะมีความสุขแม้ว่าคุณจะจากไป
ความทรงจำของคุณเกี่ยวกับวันหยุดฤดูร้อนในช่วงปลายฤดูร้อนคืออะไร?
โลกเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเมตตา
ฉันยังไม่ได้พบคุณ
夏休みの宿題や子どもの作品について考えると、私も昔のことを思い出します。周りの作品に劣等感を感じたり、期待に応えられない悔しさから嘘をついてしまったり…。そんな経験は多くの人が通る道かもしれません。 私の場合、絵や工作がうまくいかず落ち込んだことで、自分の得意なギターに夢中になるきっかけになりました。大人になった今思うのは、子どもが自分の手で取り組むことの大切さです。たとえ他の作品が大人の助けを借りていても、子ども本人が努力し自信を持つことが何よりも意味があります。 親としてはつい手伝いたくなるものですが、子どもが自主的に考え、挑戦する経験を支えることが、将来の自立や幸せにつながると感じています。 今回取り上げた「ボクが作った朝ごはんを食べる」というタイトルからは、日常のほっこりした一コマや家族の温かさも伝わってきます。 皆さんも、夏の終わりに自分や子どもの思い出を振り返り、その成長や優しさを感じる時間を持つことをおすすめします。 夏の思い出が、あなたの人生にさらに彩りを添えるものになりますように。
