ทุกคนมีเส้นทางของตัวเอง

เวลาคนค้นหาคำว่า “แรงผลักดัน” ฉันคิดว่าส่วนใหญ่ไม่ได้อยากได้คำคมอย่างเดียว แต่อยากได้ “วิธีทำให้ตัวเองลุกขึ้นได้จริง” ในวันที่เหนื่อย ท้อ หรือรู้สึกว่าชีวิตไม่ไปไหน ซึ่งฉันก็เคยอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน อย่างแรกที่ช่วยฉันได้คือแยกให้ออกว่าเรากำลังขาดอะไร ระหว่าง “แรงบันดาลใจ” กับ “วินัย” เพราะแรงบันดาลใจมาๆหายๆ แต่สิ่งที่พาเราไปต่อได้คือระบบเล็กๆในชีวิต เช่น ตื่นแล้วทำสิ่งเดิมก่อน 1 อย่าง (เก็บเตียง/อาบน้ำ/เขียน To-do 3 ข้อ) ฟังดูเล็กมาก แต่ทำให้สมองรู้ว่าเรายังควบคุมบางอย่างได้ อีกอย่างคือยอมรับความจริงว่า “ทุกคนมีเส้นทางของตัวเอง” เวลาเราเทียบตัวเองกับคนอื่น แรงผลักดันมักกลายเป็นแรงกดดัน วิธีที่ฉันใช้คือเลิกเทียบ “ผลลัพธ์” แล้วมาเทียบ “ระยะทางของตัวเอง” เช่น เดือนนี้ฉันดีขึ้นกว่าเดือนก่อนตรงไหนบ้าง แค่ 1% ก็ถือว่าก้าวหน้า ถ้าถามว่าหาแรงผลักดันจากไหน ฉันมี 4 วิธีที่ใช้บ่อยและได้ผลจริง: 1) ตั้งเป้าแบบเล็กจนปฏิเสธไม่ได้ แทนที่จะบอกว่า “จะออกกำลังกายทุกวัน” ฉันเริ่มจาก “ใส่รองเท้าแล้วเดิน 10 นาที” ทำให้เริ่มง่าย พอเริ่มได้ แรงผลักดันจะตามมาเอง 2) ทำให้เป้าชัดด้วยเหตุผลส่วนตัว ลองถามตัวเองว่า “ทำไปเพื่ออะไร” ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นเห็น แต่เพื่อชีวิตเรา เช่น อยากมีสุขภาพดีเพื่อดูแลพ่อแม่ หรืออยากเก็บเงินเพื่อความสบายใจ เหตุผลที่ผูกกับตัวตนจะอยู่ได้นานกว่า 3) ตัดสิ่งที่ดูดพลังออกก่อนเติมพลัง บางทีเราไม่ได้ขาดแรงผลักดัน แต่พลังถูกดูดไปกับข่าว การเลื่อนฟีด หรือคนที่ทำให้เรารู้สึกไม่พอ ฉันลองกำหนดเวลาเล่นมือถือ และปิดการแจ้งเตือนช่วงทำงาน ผลคือมีแรงกลับมาแบบแปลกๆ 4) ให้รางวัลกับความพยายาม ไม่ใช่รอความสำเร็จ ฉันเคยรอให้ทำสำเร็จค่อยภูมิใจ สุดท้ายไม่มีแรงทำต่อ เปลี่ยนเป็น “ทำครบตามแผนวันนี้” ก็ให้รางวัลเล็กๆ เช่น ดูซีรีส์ 1 ตอน หรือกินของอร่อย สุดท้าย แรงผลักดันไม่จำเป็นต้องเป็นไฟลุกตลอดเวลา แค่เป็น “แรงพอให้ก้าวหนึ่งก้าว” ก็พอแล้ว ถ้าวันนี้คุณยังอ่านมาถึงตรงนี้ แปลว่าคุณยังอยากไปต่อ และนั่นก็เป็นแรงผลักดันอย่างหนึ่งแล้ว