หลังจากได้ดู “สาปเมือง” (หลายคนเรียกติดปากว่า หนังสาปเมือง) เรารู้สึกว่าแกนหลักของเรื่องมันเล่นกับคำถามเดิมๆ แต่ทำออกมาให้ชวนคิดมากขึ้นว่า “ความรัก” ที่ยึดติดมากเกินไป มันกลายเป็น “คำสาป” ได้ไหม บรรยากาศโดยรวมให้อารมณ์หม่นๆ กดดัน และค่อยๆ บีบคนดูไปเรื่อยๆ มากกว่าจะใช้จังหวะตุ้งแช่แบบพร่ำเพรื่อ สิ่งที่ชอบคือโทนภาพกับซาวด์ที่ช่วยพาอารมณ์ให้รู้สึกไม่ปลอดภัยตลอดเวลา เหมือนหนังตั้งใจให้เราระแวงกับรายละเอียดเล็กๆ ในฉาก บางช่วงมีคำหรือสัญลักษณ์ที่โยงกับคำว่า “สาปเมือง” แบบตรงตัว ทำให้ดูแล้วอยากต่อชิ้นส่วนเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนี้กันแน่ อีกอย่างที่รู้สึกได้คือหนังพยายามคุมธีม “ความรักหรือคำสาป” ให้เดินไปด้วยกัน ไม่ได้ทิ้งประเด็นไว้แค่ผิวๆ ถ้าถามว่า “สาปเมือง” น่ากลัวไหม สำหรับเราไม่ใช่สายผีโผล่แบบตกใจหนักๆ แต่เป็นความหลอนที่มาจากบรรยากาศ ความเชื่อ และความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ พังลงมากกว่า ใครที่ชอบหนังที่เล่าแบบค่อยเป็นค่อยไป และชอบจับพิรุธจากบทสนทนาหรือฉากหลัง น่าจะสนุกกับเรื่องนี้ แนะนำก่อนดู (ไม่สปอย) - ถ้าไปดูในโรง เลือกที่เสียงดีๆ จะอินกับความกดดันมากขึ้น เพราะซาวด์ช่วยเยอะ - ตั้งใจดูรายละเอียดในฉาก โดยเฉพาะคำ/ป้าย/สัญลักษณ์ที่เกี่ยวกับ “สาปเมือง” เพราะมักมีความหมาย - คนที่ไม่ถนัดหนังเล่าช้า อาจรู้สึกว่าช่วงต้นปูพื้นนานนิดนึง แต่พอเข้าช่วงกลางจะเริ่มไหลลื่นขึ้น สรุปในมุมเราคือ “หนังสาปเมือง” เหมาะกับคนที่อยากได้ความหลอนแบบค่อยๆ ซึม และชอบหนังที่ทิ้งคำถามเรื่องความรัก ความเชื่อ และผลของการยึดติดไว้ให้คิดต่อหลังจบ ถ้าใครดูแล้วรู้สึกเหมือนกันว่ามันคือ “ความรัก” หรือ “คำสาป” มากกว่ากัน มาแลกเปลี่ยนกันได้เลย