อสัตบุรุษ (คนชั่ว) ย่อมมองคนชั่วไม่ออก และก็มองคนดีไม่ออกเช่นกัน เขาย่อมคบค้าและภัคดีในคนชั่วด้วยกัน
ส่วน สัตบุรุษ (คนดี) ย่อมมองคนดีด้วยกันออก และก็มองคนชั่วออกเช่นกัน เขาย่อมคบค้าและภัคดีในคนดีด้วยกัน.
..พุทธวจน..
ตรัสถามภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย อสัตบุรุษจะพึงรู้จัก อสัตบุรุษ ว่า ผู้นี้เป็นอสัตบุรุษหรือไม่หนอ ฯ
ภิกษุเหล่านั้นทูลว่า ข้อนี้หามิได้เลย พระพุทธ เจ้าข้า ฯ
พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ถูกละ ข้อที่ อสัตบุรุษ จะพึงรู้จัก อสัตบุรุษ ว่า ผู้นี้เป็น อสัตบุรุษ นั่นไม่ใช่ฐานะ ไม่ใช่โอกาส...
...พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ถูกละ แม้ข้อที่ อสัตบุรุษ จะพึงรู้จัก สัตบุรุษ ว่าผู้นี้เป็น สัตบุรุษ นั่นก็ไม่ใช่ฐานะ ไม่ใช่โอกาส ฯ
ดูกรภิกษุทั้งหลาย อสัตบุรุษ ย่อมเป็นผู้ประกอบด้วยธรรมของอสัตบุรุษ ภักดีต่ออสัตบุรุษ มีความคิดอย่างอสัตบุรุษ มีความรู้อย่างอสัตบุรุษ มีถ้อยคำอย่างอสัตบุรุษ มีการงานอย่างอสัตบุรุษ มีความเห็นอย่างอสัตบุรุษ ย่อมให้ทานอย่างอสัตบุรุษ ฯ...
...พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ถูกละ ข้อที่ สัตบุรุษจะพึงรู้จัก สัตบุรุษ ว่าผู้นี้เป็น สัตบุรุษ นั่นเป็นฐานะที่มีได้...
...พ. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ถูกละ แม้ข้อที่ สัตบุรุษจะพึงรู้จัก อสัตบุรุษ ว่าผู้นี้เป็น อสัตบุรุษ นั่นก็เป็นฐานะที่มีได้ ฯ
ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัตบุรุษย่อมเป็นผู้ประกอบด้วยธรรมของสัตบุรุษ ภักดีต่อสัตบุรุษ มีความคิดอย่างสัตบุรุษ มีความรู้อย่างสัตบุรุษ มีถ้อยคำอย่างสัตบุรุษ มีการงานอย่างสัตบุรุษ มีความเห็นอย่างสัตบุรุษ ย่อมให้ทานอย่างสัตบุรุษ ฯ...
*พระไตรปิฏกฉบับหลวง เล่มที่ ๑๔ หน้าที่ ๘๕ ข้อที่ ๑๓๐
