การดูหนังสั้นที่มีเนื้อหาเชิงวรรณศิลป์อย่าง 'ไม่ที่แหลงไหลแล้ว' ทำให้ผมรู้สึกว่าเป็นการเปิดประตูสู่โลกของความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากกว่าความบันเทิงทั่วไป ในฐานะผู้ชม ผมสัมผัสได้ถึงพลังของคำที่ใช้ในหนังเรื่องนี้ ซึ่งมีลักษณะเป็นภาษาถิ่นต่ำที่มีความหมายลึกซึ้งและถ่ายทอดความเป็นอยู่ของคนในชุมชนได้อย่างชัดเจน การได้เห็นคำพูดอย่าง "มึงไปจํามาจากไหน" หรือ "มึงเก็บกดไอ้ไหร" นั้น สะท้อนถึงความรู้สึกคับข้องใจและอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในชีวิตประจำวัน ความรู้สึกเหล่านี้ถูกนำเสนอในรูปแบบของภาพยนตร์และบทเพลงอย่างลงตัว ทำให้ผมเข้าใจว่าศิลปะสามารถเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังในการบอกเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนของชีวิตคนธรรมดา นอกจากนี้ การที่กําหนันศักดิ์มีส่วนเกี่ยวข้องในหนังและเรื่องเล่า ยิ่งเพิ่มความน่าสนใจ เพราะสะท้อนถึงการส่งต่อวัฒนธรรมท้องถิ่นและแนวคิดผ่านคนในชุมชนที่มีบทบาทสำคัญ ผู้ที่สนใจหนังแนวนี้หรือผลงานของอ้นกวีศรีวิชัย ไม่ควรพลาดการติดตาม เพราะจะได้เห็นถึงวิธีการนำเสนอเรื่องราวที่แตกต่าง และได้เข้าใจบริบทเชิงสังคมที่ถูกซ่อนอยู่ในบทหนังและคำร้อง รวมถึงแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานศิลปะที่มาจากชีวิตจริงของคนพื้นถิ่น