จากประสบการณ์ส่วนตัว การใช้การด่าหรือการโทษแค่ผู้กระทำไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ยั่งยืน เพราะถึงแม้จะรู้สึกสะใจหรือลดความโกรธชั่วคราว แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นมักซ่อนอยู่ในโครงสร้างทางสังคมที่ซับซ้อน เช่น ความเหลื่อมล้ำ ความขาดโอกาสทางการศึกษา หรือการไม่มีระบบสนับสนุนด้านสุขภาพจิตอย่างเพียงพอ ในเหตุการณ์กราดยิงที่เทพศิรินทร์นนทบุรี เราเห็นภาพชัดว่าปัญหาความรุนแรงไม่ควรแก้ด้วยความโกรธแค้นเพียงอย่างเดียว แต่ต้องร่วมมือกันในฐานะสังคม ส่งเสียงและผลักดันนโยบายที่สร้างความเท่าเทียมและความมั่นคงทางสังคม เช่น การส่งเสริมการเข้าถึงบริการสุขภาพจิต, การสร้างความเข้มแข็งในระบบการศึกษา และการพัฒนาโอกาสสำหรับเยาวชน นอกจากนี้ การสื่อสารอย่างสร้างสรรค์แทนการตําหนิรุนแรงช่วยสร้างพื้นที่สำหรับการรับฟังและเข้าใจที่มาของปัญหา รวมถึงช่วยให้ผู้ประสบปัญหารู้สึกได้ถึงการสนับสนุน ไม่ใช่การถูกตีตราว่าเป็นปัญหา ดังนั้น การร่วมแรงร่วมใจเพื่อแก้ไขสาเหตุที่แท้จริงจะช่วยนำไปสู่สังคมที่ปลอดภัยและยั่งยืนขึ้นจริง ๆ เราทุกคนจึงควรมีบทบาทในการสร้างการเปลี่ยนแปลงนี้ผ่านการส่งเสียงและการลงมือทำจริงจัง