ถ้าเพิ่งเริ่มอ่านสอบ กพ. แล้วเจอคำว่า “ติ้วกี” ครั้งแรก บอกเลยว่าเราก็งงเหมือนกัน เพราะมันไม่ใช่คำทางกฎหมายที่เห็นชัดๆ ในเล่ม แต่ในวงติว/สรุปข้อสอบมักใช้เป็น “เทคนิคจำ” หรือ “คำย่อ” เพื่อให้เราจับประเด็นได้เร็วขึ้นเวลาเจอโจทย์ยาวๆ สำหรับเรา “ติ้วกี” ที่คนชอบพูดกัน มักหมายถึงการ “ติวแบบจับคีย์เวิร์ด” คือไม่อ่านทุกคำ แต่ไล่หาคำสำคัญในโจทย์/ตัวเลือก เช่น ใครเป็นผู้มีอำนาจ, ลำดับขั้น, หน่วยงาน, คำว่า “ให้/ต้อง/อาจ”, หรือเงื่อนไขจำนวนคน (เช่น เกิน 50 คน/เกิน 100 คน) แล้วค่อยตัดตัวเลือกที่ขัดกับคีย์เวิร์ดนั้นๆ วิธีนี้ช่วยมากตอนข้อกฎหมายที่ตัวบทคล้ายกัน วิธีทำ “ติ้วกี” แบบที่เราใช้จริง (เหมาะกับสายอ่านน้อยแต่อยากเก็บคะแนน): 1) ทำไฮไลต์คำสั่งในโจทย์ก่อน เช่น “ข้อใดถูก/ผิด”, “ยกเว้น”, “ต้องเป็น” เพราะพลาดคำพวกนี้ที คะแนนหายทันที 2) จับหมวดคำสำคัญของกฎหมาย เช่น “ส่วนราชการ/อำนาจหน้าที่/การบังคับบัญชา/การกำกับดูแล” แล้วโยงว่ากำลังถามเรื่องโครงสร้างหรือกระบวนงาน 3) เทียบคำว่า “ให้/ต้อง/อาจ” ถ้าโจทย์ถามหน้าที่ มักใช้ “ต้อง” แต่ถ้าเป็นดุลพินิจจะออกแนว “อาจ” 4) ทำสรุป 1 บรรทัดหลังอ่านจบหนึ่งหัวข้อ เช่น “พรบ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน = โครงสร้างการบริหารราชการ + การจัดระเบียบส่วนกลาง/ภูมิภาค/ท้องถิ่น” แล้วทวนก่อนนอน พอพูดถึง พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน เราว่าคนมักพลาดเพราะจำสลับ “ส่วนกลาง-ส่วนภูมิภาค-ส่วนท้องถิ่น” ให้ตั้งหลักแบบนี้: ส่วนกลางคือภาพรวมของราชการระดับประเทศ, ส่วนภูมิภาคคือการบริหารที่กระจายลงพื้นที่ (แนวจังหวัด/อำเภอ), ส่วนท้องถิ่นคือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลพื้นที่ของตัวเอง (เน้นบริการประชาชนในพื้นที่) ทริคเล็กๆ ที่ช่วยให้จำได้: เวลาเจอข้อสอบให้ลองถามตัวเองว่า “คำถามกำลังวัดโครงสร้าง?” หรือ “วัดอำนาจ/กระบวนการ?” ถ้าเป็นโครงสร้าง ให้ไล่จากส่วนกลางลงไปภูมิภาคแล้วค่อยท้องถิ่น และอย่าลืมดูคีย์เวิร์ดเรื่อง “คู่กรณี/ตัวแทนร่วม” ในโจทย์กฎหมายอื่นๆ เพราะชอบออกเป็นเงื่อนไขจำนวนคน (เช่น เกิน 50 คน) ทำให้ติ้วกีแบบจับคีย์เวิร์ดใช้ได้ดีมาก สรุปคือ ถ้าถามว่า “ติ้วกีคืออะไร” ในมุมคนอ่านสอบอย่างเรา มันคือการติวแบบจับคำสำคัญและทำสรุปสั้นๆ เพื่อให้ทำข้อสอบได้ไวขึ้น โดยเฉพาะหัวข้อ พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน ที่เนื้อหาเป็นระบบและชอบถามแบบเทียบความแตกต่างค่ะ