ปีศาจตัวนั้นคือฉันเอง 2

หลังจากอ่าน “ปีศาจตัวนั้นคือฉันเอง 2” จบ ความรู้สึกแรกคือ…หนังสือเล่มนี้ไม่ได้มาปราบปีศาจแบบฮีโร่ แต่มาชวนเรายอมรับว่า “ปีศาจในใจ” บางตัวเกิดจากความคิดและอารมณ์ที่เราปล่อยให้ดังเกินไปค่ะ เล่มนี้เป็นแนวรวมบทความ/ข้อคิด อ่านเป็นตอนๆ ได้ เหมาะมากกับวันที่ใจเหนื่อย ไม่อยากอ่านอะไรยาวๆ แต่ก็อยากได้อะไรที่ช่วยดึงสติกลับมา สิ่งที่ชอบคือประโยคประมาณว่า “ไม่มีใครจัดการปีศาจในใจเราได้ นอกจากตัวเราเอง” มันจริงแบบเจ็บๆ เพราะหลายครั้งเรารอให้คนอื่นเข้าใจ รอให้คนอื่นเปลี่ยน หรือรอให้โลกใจดีขึ้น แต่สุดท้ายสิ่งที่พอควบคุมได้ที่สุดคือ ‘การตอบสนองของเรา’ ค่ะ พออ่านแล้วเลยลองทำ 3 อย่างนี้ตาม (แชร์เป็นไอเดียเผื่อช่วยได้) 1) แยก “เสียงตัวเอง” กับ “เสียงคนอื่น” ให้ชัด ในเล่มมีพาร์ตที่พูดถึงเสียงคนอื่นรอบด้าน ทำให้นึกถึงเวลาลงรูปแล้วกังวลคอมเมนต์ หรือเวลาถูกวิจารณ์เรื่องหน้าตา/การแต่งตัว จนรู้สึกคุณค่าในตัวเองลดลง วิธีที่เราลองคือเวลาใจเริ่มแกว่ง ให้ถามตัวเองว่า “นี่คือความต้องการของเรา หรือมาตรฐานของคนอื่น?” เพราะคุณค่าของเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับมาตรฐานของใครจริงๆ 2) จัดการ “ปีศาจอารมณ์” แบบคุยกับมัน ไม่ใช่ผลักมันออก แทนที่จะด่าว่าตัวเองว่าใจร้าย/หงุดหงิดอีกแล้ว เราลองตั้งชื่ออารมณ์ตรงๆ เช่น โกรธ อิจฉา กลัว ถูกทิ้ง แล้วถามว่าอารมณ์นี้กำลังปกป้องอะไรอยู่ บางทีความโกรธคือความเหนื่อย ความกลัวคือไม่มั่นคง พอเห็นต้นตอ ปีศาจในใจก็เบาลงแบบประหลาดค่ะ 3) บทเรียนเรื่องงาน-เงินที่โดนมาก มีช่วงหนึ่งพูดถึงการทำงานและความยั่งยืนของธุรกิจ ว่ามันไม่ใช่แค่กำไรสูงสุด แต่คือความจริงใจและความซื่อสัตย์ ซึ่งทำให้เราเอามาใช้กับชีวิตตัวเองได้เหมือนกัน เช่น เวลาจะ “ดูดีวันนี้” แต่ต้อง “จ่ายหนี้พรุ่งนี้” (ประโยคอังกฤษในเล่มคือเตือนสติมาก) ทำให้เรากลับมาคิดเรื่องการใช้เงินตามอารมณ์ ว่าบางทีปีศาจที่หลอกเราอาจเป็นการช้อปเพื่อกลบความเครียด สรุปรีวิวแบบคนอ่านจริง: ถ้าคุณกำลังหาหนังสือแนวฮีลใจที่ไม่หวานเลี่ยน แต่ให้มุมคิดตรงๆ เรื่องปีศาจในใจ อารมณ์ร้าย ความกดดันจากคนอื่น งาน เงิน และการเห็นคุณค่าในตัวเอง เล่มนี้อ่านง่ายและหยิบมาอ่านซ้ำได้ค่ะ เหมาะกับการอ่านทีละบทก่อนนอนหรือวันที่อยากตั้งสติกับชีวิตอีกครั้ง