สมัยที่เรายังเป็นเด็ก หรือในวันที่เรายังมีพลังเหลือเฟือ

เรามักจะวิ่งไล่กวดสิ่งที่เรียกว่า "ความสำเร็จ" เราอยากไปอยู่ในที่ที่สวยที่สุด

กินของที่แพงที่สุด และมีชีวิตที่ใครๆ ต่างก็ต้องอิจฉา เรามองว่า "ความธรรมดา"

คือความน่าเบื่อ คือทางผ่าน และคือสิ่งที่ต้องรีบสลัดทิ้งไปเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย

แต่พอเข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ จนถึงวันที่เราเริ่มล้า ในวันที่โลกใบนี้สอนให้เรารู้ว่า

การมีชีวิตรอดในแต่ละวันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เรากลับพบว่า "ความสุข"

ที่เราเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต

ไม่ได้ตั้งอยู่บนยอดเขาที่ไหน... แต่มันแอบซ่อนอยู่ในซอกมุมของ "ความธรรมดา"

ที่เราเคยทิ้งไว้เบื้องหลัง

คิดถึง... เสียงพัดลมตัวเก่าที่ส่ายไปมาในบ่ายวันหยุด

คิดถึง... การนั่งทานข้าวเมนูง่าย ๆ กับคนที่รัก

คิดถึง... การได้นั่งคุยเรื่องไร้สาระกับคนเดิมๆ ที่ไม่ต้องระวังคำพูด

คิดถึง... ความรู้สึกอุ่นใจที่รู้ว่าเย็นนี้เราจะกลับบ้านไปเจอใคร

ความธรรมดาเหล่านี้ มักจะไร้เสียงในวันที่มันยังอยู่

แต่กลับส่งเสียงเรียกหาดังที่สุด... ในวันที่ทุกอย่างรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป

ในวันที่เก้าอี้บางตัวว่างเปล่า

หรือในวันที่เราต้องอยู่ห่างจากคำว่า "บ้าน"

ถ้าวันนี้ชีวิตของคุณยังมีความธรรมดาให้ได้สัมผัส ยังได้กินเมนูเดิมๆ ได้เจอคนหน้าเดิมๆ

ได้อยู่ในกิจวัตรที่ดูเหมือนจะน่าเบื่อ อยากบอกว่า... นั่นแหละคือพรอันประเสริฐที่สุดแล้ว

รักษามันไว้ให้ดีนะ ก่อนที่วันหนึ่งมันจะกลายเป็น "ความธรรมดาที่น่าคิดถึง"

ที่ต่อให้มีเงินเท่าไหร่ ก็ซื้อคืนมาไม่ได้อีก

"ถ้าอ่านโพสต์นี้จบแล้วนึกถึงใคร... ลองแท็กเขาไว้ในคอมเมนต์

หรือกดแชร์โพสต์นี้ไปให้เขาดูนะ บอกเขาหน่อยนะครับว่า

ขอบคุณนะที่เป็นส่วนหนึ่งของ 'ความธรรมดาที่แสนพิเศษ' ในชีวิตเรา"😊