"Sorry I'm missing..."
This message was printed.
And then delete it
Over and over again.
.
There's a stale message on the full screen.
There's a missed call.
There are people who want to reply.
And there are always people who miss
.
But don't know why.
Just pick up the phone.
I'm tired.
.
Read the message and put it down.
Intend to answer later
But finally, let another day pass.
.
The more time passes,
Even more daring not answer
.
Many people understand that.
The silence is gone.
Is to ignore
Don't care about other people's feelings.
Or is beating away
.
But for people who are going through depression,
The truth may not be like that at all.
.
On a day when the mental energy is barely reduced.
Even small things.
Like reading a message.
Think of the answer
Or type it back briefly.
"Okay."
It may be too difficult for others to see.
.
Not because I don't want to talk
Not because I don't miss
And it's not because it doesn't appreciate the relationship.
.
But it's because of all the energy there is.
Is being spent reinforcing yourself.
To get through that day.
.
Many people therefore spend the day
Go with trying to get out of bed
Trying to shower
Try to eat
And try to live.
.
Until not left strong enough
For something else.
.
The silence disappeared.
So it's not a call for attention.
And not because of bad habits.
.
But it's probably just
"How to Survive"
That one person had the strength to do at that time
.
If today you
Is someone who can't answer chat
I want you to know
You're not a bad person.
.
And if today you're waiting for a message from someone,
Maybe his silence
Probably doesn't mean he doesn't want to talk to you.
.
But maybe it's because
He is trying to pass a difficult day.
Stay quiet alone.
.
Send this post to someone you miss.
Or the person you want to understand this feeling.
หลายครั้งที่เราเห็นคนใกล้ตัวเงียบหายไป ไม่ตอบข้อความ หรือไม่รับสาย เราอาจคิดไปว่าพวกเขาไม่แคร์หรือหลีกหนีเรา แต่จริงๆ แล้วในมุมของคนที่อยู่กับภาวะซึมเศร้า "การเงียบ" เป็นเหมือนวิธีเดียวที่พวกเขาเลือกใช้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองในช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้น จากประสบการณ์ตรงในการเห็นเพื่อนที่มีภาวะซึมเศร้าผ่านช่วงเวลานี้มา ผมพบว่าความเหนื่อยล้าทางใจนั้นหนักหนาสาหัสกว่าที่เราคิดมาก คนบางคนใช้พลังงานทั้งหมดในการ "พยายามมีชีวิตอยู่" อยู่แค่การลุกจากเตียง อาบน้ำ หรือกินข้าว อาจดูเหมือนเรื่องง่ายสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับคนที่ซึมเศร้า เหล่านี้คือภารกิจที่ต้องใช้ทั้งแรงกายและใจอย่างมหาศาล เมื่อพวกเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ มักจะมีความรู้สึกเหนื่อยล้าและท้อแท้อยู่เบื้องหลัง แม้แต่การพิมพ์ข้อความสั้นๆ เช่น "โอเค" ก็อาจเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ เพราะฉะนั้นแทนที่จะเร่งให้เขาตอบกลับหรือคิดไปในแง่ลบ เราควรให้กำลังใจและเข้าใจว่าการเงียบไม่ใช่การทอดทิ้ง แต่เป็นวิธีเอาตัวรอดของพวกเขาในช่วงเวลานั้น นอกจากนี้ หากคุณเป็นคนหนึ่งที่กำลังเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือคิดว่าตัวเองแย่ ที่ไม่สามารถตอบแชทหรือทำเรื่องต่างๆ ได้เหมือนก่อน ให้จำไว้ว่านี่คือภาวะทางสุขภาพจิตที่เกิดขึ้นกับหลายคน และการให้เวลากับตัวเองในการฟื้นฟูใจเป็นสิ่งสำคัญมาก พร้อมกับเปิดใจรับความช่วยเหลือจากคนรอบข้างหากพร้อม สุดท้ายนี้ การส่งข้อความให้คนที่คุณคิดถึง หรือสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของคนใกล้ตัว ให้อดทนและเข้าใจในช่วงเวลาที่ยากลำบากของเขา เพราะบางครั้งคำว่า "แค่เงียบ" อาจเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าพวกเขากำลังพยายามเอาชีวิตรอดด้วยวิธีที่พวกเขาทำได้ ณ ตอนนั้นจริงๆ
