ตั้งแต่เด็กผมมักจะชอบวาดรูปมากกว่าทำอะไรอย่างอื่น ความรู้สึกเวลาจับดินสอและเริ่มร่างภาพต่างๆ เป็นเหมือนการปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์ ความฝันหนึ่งที่ติดอยู่ในใจคือการเข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ เนื่องจากผมชื่นชอบงานศิลปะแบบมีรูปแบบและการออกแบบที่ซับซ้อน แต่เมื่อโอกาสไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวัง ความรู้สึกเสียดายจึงเกิดขึ้นเสมอ ในช่วงเวลานั้น เทศกาลผีตาโขนนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและวัฒนธรรมที่ผมประทับใจอย่างมาก เป็นเทศกาลที่สะท้อนถึงความเชื่อและความงดงามของประเพณีท้องถิ่น ทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับรากเหง้าของตนเอง เหมือนเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ผมยังคงวาดรูปและถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านี้ผ่านภาพวาด แม้จะไม่ได้เป็นสถาปนิกก็ตาม อีกช่วงเวลาที่ประทับใจและได้เรียนรู้มากคือคำพูดของแม่ที่บอกให้ผมกลับบ้านและไม่ลืมรากเหง้าของตนเอง ข้อคิดเหล่านี้ช่วยให้ผมเข้าใจว่า ความรักและการสนับสนุนจากครอบครัวมีความสำคัญมากกว่าความสำเร็จในสายอาชีพใดๆ ความทรงจำนี้จึงเหมือนภาพวาดที่เต็มไปด้วยสีสันและความรู้สึก ที่ทำให้ผมยังคงเดินหน้าต่อไปกับความชอบของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ