Your favorite book
ð a book. Every day is a good day.
The story of Noriko, who started taking tea lessons from her college days on every Saturday afternoon with her cousin who lived while studying in the city at her mother's suggestion, but Norishiko continued for 25 years, where she learned how to make tea in different seasonal ways, methods, equipment, and water temperature, where the atmosphere in each tea room at the time gave her different emotions, flower arrangements, hanging pictures, which at first went to school she didn't pay attention to the little stories and details that the professor put in place to match the seasons that circulated, reflecting nature and the seasons. That is always circulating because she keeps sending her heart to other places, whether it is studying, work, love. So many times the teacher has to keep telling her to pay attention only to making tea in front of her, focus on what she is doing. And even when she goes to school, she often feels like she doesn't want to go to school because she also feels like she wants to relax. She also remembers slowly. Unlike some people in the class who have not been around, it is very good and natural. But every time I go, it feels good. Both making tea and the teaching of the teacher that makes her feel more calm. Because when she tries to follow the teacher, she finds that everything looks different. Water in each way of making tea, the sound of beating tea, even the sound of rain during class in the tea room.
And when she went to school for a long time, she learned a lot of things that she had almost never noticed before - the meaningful hanging images, the flower arrangements that the teacher chose to decorate the seasonal flowers planted in the garden, as well as the atmosphere in the tea room each season, so that she learned to pay attention and attention to the seasons in circulation, and to gather feelings about the present while making tea, because each tea is different, but everything in every detail has a subtle meaning.
It's a book that I read and feel calm. Because each tea process has all the steps to make. Even if Noriko asks why to do this, the teacher will say that because I have to do this without giving any reason. It's just a strict follow-up without knowing the reason. But as she continues to study more, she can understand the reason for herself, as the teacher said. The atmosphere of the story is slow, so that the mood is like we went to tea class too.
Because it describes a lot of the cooking, the equipment needed to make each tea, and the famous tea utensils that are popular for people interested in making Japanese tea, and describes the utensils or tea in great detail.
# Books to read # Every day is a good day# Lemon 8 Club # Read according to lemon8# Club, read, write
āļāļēāļāļŦāļāļąāļāļŠāļ·āļ 'āļāļļāļāļ§āļąāļāđāļāđāļāļ§āļąāļāļāļĩāđāļāļĩ' āļāļĩāđāđāļĨāđāļēāļāļķāļāļāļĢāļ°āļŠāļāļāļēāļĢāļāđāļāļāļāđāļāļĢāļīāđāļāļ°āđāļāļāļēāļĢāđāļĢāļĩāļĒāļāļāļāļāļēāļāļĩāđāļāļļāđāļāļĄāļēāļĒāļēāļ§āļāļēāļāļāļķāļ 25 āļāļĩ āļāļģāđāļŦāđāļāļąāļāđāļāđāļāļĢāļ°āļŦāļāļąāļāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒāļĨāļķāļāļāļķāđāļāļāļāļāļĻāļīāļĨāļāļ°āļāļēāļĢāļāļāļāļēāļāļĩāđāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāđāļĢāļ·āđāļāļāļāļāļāđāļāļāļāļīāļ āđāļāđāļĒāļąāļāđāļāđāļāļāļāđāļĢāļĩāļĒāļāļāļĩāļ§āļīāļāļāļĩāđāļŠāļāļāđāļŦāđāđāļĢāļēāđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāļđāđāļāļēāļĢāļāļĒāļđāđāļāļąāļāļāļąāļāļāļļāļāļąāļāđāļĨāļ°āļĢāļąāļāļĢāļđāđāļāļ§āļēāļĄāđāļāļĨāļĩāđāļĒāļāđāļāļĨāļāļāļāļāļĪāļāļđāļāļēāļĨāļāļĒāđāļēāļāļĄāļĩāļŠāļāļī āļāļēāļĢāļāļāļāļēāļāļēāļĄāđāļāļāļāļĩāđāļāļļāđāļāļāļąāđāļāļāđāļāļāļāļīāļāļĩāļāļīāļāļąāļāđāļāļĢāļēāļĒāļĨāļ°āđāļāļĩāļĒāļāļāļļāļāļāļąāđāļāļāļāļ āļāļąāđāļāđāļāđāļāļēāļĢāđāļĨāļ·āļāļāļāļļāļāļāļĢāļāđāļāļĩāđāđāļŦāļĄāļēāļ°āļŠāļĄ āļāļēāļĢāđāļāđāļāļļāļāļŦāļ āļđāļĄāļīāļāđāļģ āļĢāļ§āļĄāļāļķāļāļāļēāļĢāļāļąāļāļāļāļāđāļĄāđāđāļĨāļ°āļ āļēāļāđāļāļ§āļāļāļĩāđāļŠāļāļāļāļĨāđāļāļāļāļąāļāļĪāļāļđāļāļēāļĨ āļāļķāđāļāđāļāđāļĨāļ°āļĪāļāļđāļāļēāļĨāļāļ°āļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāđāļĨāļ°āļāļĢāļĢāļĒāļēāļāļēāļĻāđāļāļāļāđāļēāļāļāļąāļ āļāļēāļĢāļāļķāļāļāļāđāļŦāļĨāđāļēāļāļĩāđāļāļģāđāļŦāđāļāļđāđāđāļĢāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļāļāļāļ āļāļ§āļēāļĄāļĨāļ°āđāļāļĩāļĒāļāļāđāļāļāļāļāļāļāļīāļāđāļ āđāļĨāļ°āļāļēāļĢāļĄāļĩāļŠāļĄāļēāļāļīāļāļąāļāļŠāļīāđāļāļāļĩāđāļāļģ āđāļāđāļāđāļĨāļ°āļāļāđāļĢāļĩāļĒāļ āđāļāļĢāļīāđāļāļ°āđāļāđāļĢāļąāļāļāļģāļŠāļāļāđāļŦāđāļĄāļĩāļŠāļĄāļēāļāļīāļāļāļāđāļāļāļąāļāļāļēāļĢāļāļāļāļē āđāļĄāđāļāļ°āđāļĄāđāđāļāđāļēāđāļāđāļŦāļāļļāļāļĨāđāļāļāļąāđāļāļāļāļāļāļēāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāļāļāļāđāļĢāļ āđāļāđāđāļĄāļ·āđāļāđāļĢāļĩāļĒāļāđāļāđāļĢāļ·āđāļāļĒāđ āđāļāļāđāļĢāļīāđāļĄāđāļŦāđāļāļāļ§āļēāļĄāđāļāļ·āđāļāļĄāđāļĒāļāļĢāļ°āļŦāļ§āđāļēāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļī āļ§āļīāļāļĩāļāļĩāļ§āļīāļ āđāļĨāļ°āļāļēāļĢāļāļķāļāļāļāļīāļāļąāļāļīāļāļĩāđāļāļđāđāļŦāļĄāļ·āļāļāļāđāļēāļĒāđāļāđāđāļāļāļāđāļ§āļĒāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒāļĨāļķāļāļāļķāđāļ āļāļąāļāđāļāđāđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāļđāđāļ§āđāļēāļāļ§āļēāļĄāļŠāļļāļāļāļēāļāļāļēāļĢāļāļāļāļēāļāļ·āļāļāļēāļĢāđāļāļīāļāđāļāđāļŦāđāļĢāļąāļāļĢāļđāđāļŠāļīāđāļāļĢāļāļāļāļąāļ§āļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļīāļ āđāļĄāđāļ§āđāļēāļāļ°āđāļāđāļāđāļŠāļĩāļĒāļāļāļāļāļĩāđāļāļāļĨāļāļĄāļē āļŦāļĢāļ·āļāđāļŠāļĩāļĒāļāļāđāļģāļāļĩāđāļāļđāļāļāļąāļāđāļāđāļāđāļĨāļ°āļāļąāđāļāļāļāļ āļāļĩāđāļāļ·āļāļāļēāļĢāļāļķāļāļāļ§āļēāļĄāļŠāļāļāđāļĨāļ°āļāļ§āļēāļĄāļĄāļĩāļŠāļāļīāļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāđāļŦāđāđāļĢāļēāļŦāļĨāļĩāļāļŦāļāļĩāļāļēāļāļāļ§āļēāļĄāļ§āļļāđāļāļ§āļēāļĒāđāļāļāļĩāļ§āļīāļāļāļĢāļ°āļāļģāļ§āļąāļ āđāļĨāļ°āļŦāļąāļāļĄāļēāđāļŦāđāļāļ§āļēāļĄāļŠāļāđāļāļāļąāļāļāļąāļāļāļļāļāļąāļāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļĄāļāļĩāđ āļāļāļāļāļēāļāļāļĩāđ āļāļąāļāļĒāļąāļāļāļĢāļ°āļāļąāļāđāļāļāļąāļāļāļēāļĢāļāļĩāđāļŦāļāļąāļāļŠāļ·āļāđāļĨāđāļĄāļāļĩāđāđāļĄāđāđāļāđāđāļāļĩāļĒāļāđāļāđāļāļāļāđāļĨāđāļēāļāļēāļĢāļāļāļāļēāđāļāđāļēāļāļąāđāļ āđāļāđāļĒāļąāļāļāđāļēāļĒāļāļāļāļāļĢāļąāļāļāļēāļāļĩāļ§āļīāļāļāļĩāđāļāđāļ§āļĒāđāļŦāđāđāļĢāļēāļĢāļđāđāļāļąāļāļāļēāļĢāļĢāļąāļāļāļąāļ§āđāļāļāđāļĨāļ°āđāļŦāđāļāļāļļāļāļāđāļēāļāļāļāļāđāļ§āļāđāļ§āļĨāļēāļāļĩāđāđāļĢāļĩāļĒāļāļāđāļēāļĒ āđāļŦāļĄāļēāļ°āļĄāļēāļāļŠāļģāļŦāļĢāļąāļāļāļđāđāļāļĩāđāļāđāļāļāļāļēāļĢāļŦāļēāļāļ§āļēāļĄāļŠāļāļāđāļāđāļĨāļ°āđāļĢāļāļāļąāļāļāļēāļĨāđāļāđāļāļāļēāļĢāđāļāđāļāļĩāļ§āļīāļāļāļĒāđāļēāļāļĄāļĩāļāļ§āļēāļĄāļŦāļĄāļēāļĒ āđāļāļĒāļĢāļ§āļĄāđāļĨāđāļ§ āļāļēāļĢāđāļāđāļāđāļēāļāđāļĨāļ°āļāļģāļāļ§āļēāļĄāđāļāđāļēāđāļāđāļĢāļ·āđāļāļāļĢāļēāļ§āļāļāļāđāļāļĢāļīāđāļāļ° āļāļģāđāļŦāđāļāļąāļāļāļĒāļēāļāļĨāļāļāļāļķāļāļāļāļāļēāļāļđāļāđāļēāļ āđāļāļ·āđāļāļāļāļĨāļāļāļŠāļąāļĄāļāļąāļŠāļāļ§āļēāļĄāļĢāļđāđāļŠāļķāļāļŠāļāļāđāļĨāļ°āļāļēāļĢāļāļĒāļđāđāļāļąāļāļāļąāļāļāļļāļāļąāļāļāđāļ§āļĒāļāļąāļ§āđāļāļ āļĄāļąāļāđāļĄāđāđāļāđāđāļāđāļāļēāļĢāļāļ·āđāļĄāļāļē āđāļāđāđāļāđāļāļāļēāļĢāđāļāļīāļāļāļēāļāļ āļēāļĒāđāļāļāļīāļāđāļāļāļĩāđāļĨāļķāļāļāļķāđāļāđāļĨāļ°āļŠāļ§āļĒāļāļēāļĄāļāļĢāļīāļāđ




