ถ้าใครเสิร์ชคำว่า “พ่อครูภรัณ” แล้วหลงเข้ามา เพราะกำลังอิน เขมจิราต้องรอด EP2 เหมือนเรา บอกเลยว่าเข้าใจมากๆ คือคาแรกเตอร์พ่อครูมันมีเสน่ห์แปลกๆ แบบทั้งอบอุ่นทั้งน่าเกรงขาม โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ในบรรยากาศไทยๆ บ้านทรงไทย/ระเบียงไม้ และซีนทำพิธีที่มีเครื่องบูชา พระพุทธรูปอยู่ด้านหลัง…มันทำให้คำว่า “พ่อครู” ดูไม่ใช่แค่ฉายา แต่เป็นบทบาทที่มีน้ำหนักจริง สิ่งที่เราชอบเกี่ยวกับ “พ่อครูภรัณ” ใน EP2 คือความนิ่งและการพูดที่เหมือนเตือนสติคนดูไปด้วย ไม่ได้หวานอย่างเดียว แต่พาเราเห็นมิติความสัมพันธ์กับเขมแบบผู้ใหญ่ดูแลเด็กคนหนึ่งมาตั้งแต่เล็กๆ (ยิ่งถ้าคิดตามประโยคประมาณว่า ถ้าไม่มีเงื่อนไข/สัญญาจากปู่ เขาอาจช่วยตั้งแต่แรกเลย) มันเลยทำให้ความรู้สึกของพ่อครูดู “จริงจัง” มากกว่าแค่ปลื้มรักแบบฟุ้งๆ อีกซีนที่ทำให้คำค้น “พ่อครูภรัณ” ติดหัวคือซีนคุยกันบนจักรยาน ตอนที่พ่อครูพูดประมาณว่า “แค่ความรักอย่างเดียวไม่พอ” เรานี่นั่งตบมือกับน้องสาวเหมือนกัน เพราะมันไม่ใช่ประโยคหล่อๆ แต่เป็นการชี้ให้เห็นว่าเรื่องนี้กำลังจะพาเราไปไกลกว่าความโรแมนติก—มันมีเรื่องความรับผิดชอบ คำสัญญา และบางอย่างที่ต้องแลก ส่วนตัวเราดูแล้วแอบสงสัยหลายอย่างเหมือนกัน โดยเฉพาะเส้นเวลาของผีรำพรึงที่ดูเหมือนอยู่คนละยุคกับพ่อครูที่เหมือนมีมุม “ย้อนอดีต” หรือผูกพันกับอดีตบางช่วง แล้วก็ผีที่ตามอยู่ตลอด มันทำให้เราเดาว่า “รำพรึงกับเขม” อาจไม่ได้ผูกกันแค่ชีวิตนี้ อาจเป็นกรรม/สัญญาที่ลากยาวมานานกว่านั้น (อันนี้เรายังไม่เคยอ่านนิยายนะ แต่เพิ่งกดซื้อเพราะทนไม่ไหวเหมือนกัน) แล้วรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้พ่อครูภรัณดูมีความหมายขึ้นคือพร็อพ/การกระทำ เช่น ซีนสวมสร้อยคอ (อารมณ์เหมือนของคุ้มครอง/เครื่องราง) หรือจังหวะที่อยู่ในที่มืดแล้วพ่อครูยิ่งดูนิ่งๆ น่าเชื่อถือ มันทำให้เราเริ่มคิดว่าเขาอาจไม่ได้เป็นแค่คนช่วยพระเอก แต่เป็น “กุญแจ” ที่เชื่อมโลกพิธีกรรมกับความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งหมด ถ้าใครดูถึงซีนกินข้าวแล้วขำเหมือนเรา—พอกินได้…แต่หมดจ้า—ก็ยิ่งทำให้เห็นว่าซีรีส์บาลานซ์ความขลังกับความน่ารักได้ดี และพ่อครูภรัณก็เป็นตัวละครที่ทำให้ทั้งสองโทนนี้เดินไปด้วยกันแบบไม่หลุดเลย