เขาว่ากันว่าเวลาจะช่วยปลอบประโลมหัวใจที่เจ็บปวด ความเจ็บที่ลึกที่สุดอาจไม่จางหายไปในทันที แต่มันต้องใช้เวลานานกว่าจะค่อยๆ หายดีเหมือนคำที่ว่า "เจ็บเดี๋ยวก็จาง ห่างเดี๋ยวก็ลืม" ซึ่งก็จริงในบางครั้ง แต่ความรู้สึกของแต่ละคนแตกต่างกัน การที่จะลืมใครสักคนที่เคยผูกพันเป็นเรื่องไม่ง่ายเลย จากประสบการณ์ตรง หลายครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองเจ็บและถูกทิ้งให้อยู่ห่างไกลกัน มันไม่ใช่แค่ระยะทางที่สร้างความห่าง แต่เป็นระยะทางระหว่างความรู้สึกและความทรงจำที่ยังรั้งใจไว้ไม่ให้ปล่อยวาง การต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะลืมได้? นั้นไม่มีคำตอบที่ตายตัว แต่สิ่งที่ช่วยได้คือการให้โอกาสตัวเองได้ใช้ชีวิตใหม่ๆ หยุดย้ำคิดเรื่องเก่า และเปิดใจรับความสุขในปัจจุบัน การเขียนข้อความหรือใช้แคปชั่นอย่างในบทความนี้ เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างสวยงาม โดยเฉพาะเวลาที่เราอยากแสดงออก แต่ไม่อยากพูดอะไรตรงๆ มันคือรูปแบบของการเยียวยาจิตใจที่ไม่ต้องเร่งรีบ ลองใช้เวลาทบทวนตัวเอง บอกกับหัวใจว่าทุกอย่างจะผ่านไป และวันหนึ่งความเจ็บจะกลายเป็นบทเรียนที่สอนเรารักตัวเองมากขึ้น