ตั้งแต่เกิดจนอายุ 32 ไม่เคยมีแฟนเลยเป็นยังไง
#เล่าเรื่องตัวเอง เราเติบโตมาในบ้านที่ผู้หญิงเยอะกว่าผู้ชาย ตั้งแต่อนุบาลจนจบม.6ก็เรียนหญิงล้วนมาตลอด ถึงแม้จะเจอเพื่อนผู้ชายตอนเรียนพิเศษบ้าง ก็ไม่ค่อยได้คุย พอเข้ามหาวิทยาลัย เพื่อนผู้ชายก็ lgbtq ทั้งนั้น พวกชายแท้ชอบบอกว่าเห็นเราตัวเล็กแล้วเหมือนน้องสาวน่าแกล้งมากกว ่า ถามว่าพอเรียนจบแล้ว ได้อยู่คนเดียวมากขึ้นเห็นเพื่อนมีแฟนแต่งงาน คือเราก็ไม่ได้ปิดตัวเอง ถ้าคุยกันรู้เรื่อง ชอบที่เราเป็นแบบนี้แล้วไปกันได้ก็โอเค แต่ไม่เคยเจออยู่เป็นโสดแบบนี้ก็สบายดี มีเพื่อนสนิทอีกสองคนที่นาน ๆ ทีเจอกัน แต่ก็คุยแชทกันบ่อย เพราะโสดเหมือนกัน พร้อมชวนกันเก็บเงินไปบ้านพักคนชรา แค่นี้ก็มีความสุขแล้วค่ะ บางครั้งอาจจะเหงาบ้างนิดหน่อย แต่มันก็แค่วูบเดียวแล้วผ่านไป ถึงตอนนี้คิดว่าเก็บเงินดูแลตัวเอง อยากทำไรทำดีกว่าค่ะ
หลายคนพอค้นคำว่า “โสดตั้งแต่เกิด” มักอยากรู้ว่าเรามีปมไหม หรือจริง ๆ แล้วชีวิตมันขาดอะไรไปหรือเปล่า เราเองก็เคยโดนถามตรง ๆ ว่า “ไม่เคยมีแฟนเลยเหรอ ทำไม” จนบางครั้งเหมือนต้องคอยอธิบายให้คนอื่นสบายใจ ทั้งที่ความจริงคือ…การโสดมันไม่ได้น่ากลัวเสมอไป แค่เป็นรูปแบบชีวิตแบบหนึ่ง สำหรับเรา ความโสดตั้งแต่เกิดมันเกิดจาก “สภาพแวดล้อม” เยอะมาก โตมาเจอผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย เรียนหญิงล้วนเป็นหลัก พอเข้ามหาลัยก็ดันอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่เป็น LGBTQ ซะส่วนใหญ่ เลยไม่ค่อยได้อยู่ในสถานการณ์จีบ-ถูกจีบแบบที่คนอื่นเจอ แต่ไม่ได้แปลว่าเราไม่เปิดใจนะ แค่ไม่อยากคบเพราะกลัวเหงา หรือคบเพื่อให้มีสถานะเฉย ๆ สิ่งที่คนโสดตั้งแต่เกิดจะเจอเหมือนกันคือ “คำถามซ้ำ ๆ” เช่น เลือกเยอะเหรอ? มีมาตรฐานสูง? ไม่สวยพอ? หรือมีปัญหาเรื่องเข้าหาคน? เราว่าถ้าต้องตอบบ่อย ๆ ให้เตรียมประโยคสั้น ๆ ไว้เลย เช่น “ยังไม่เจอคนที่คุยกันแล้วสบายใจ” หรือ “ตอนนี้โฟกัสดูแลตัวเองก่อน” พูดจบแล้วเปลี่ยนเรื่องได้ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร อีกเรื่องคือความเหงา…มันมีจริง แต่ส่วนใหญ่เป็น “วูบ” มากกว่า เช่น เห็นเพื่อนแต่งงาน/มีคนมารับ-ส่ง/มีรูปคู่ แล้วใจเราวูบหนึ่งที เราใช้วิธีตั้งสติว่าความเหงามันเป็นอารมณ์ชั่วคราว ไม่ได้เป็นคำตัดสินคุณค่าชีวิต พอวูบมา เราจะทำอะไรสักอย่างที่ดึงกลับมาอยู่กับตัวเอง เช่น เดินเล่น ออกกำลังกาย จัดห้อง หรือคุยแชทกับเพื่อนสนิท สิ่งที่ช่วยให้โสดแล้วมั่นคงมาก ๆ คือ “แผนชีวิตแบบคนไม่มีคู่” เราเน้นเก็บเงิน ดูแลสุขภาพ และสร้างระบบซัพพอร์ตของตัวเอง เช่น มีเพื่อน 1-3 คนที่คุยกันได้จริง นัดเจอกันเป็นระยะ ๆ ตั้งกองทุนฉุกเฉิน ทำประกัน/ตรวจสุขภาพ และเตรียมเป้าหมายระยะยาว (เราเคยคุยกับเพื่อนโสดเหมือนกันว่าอยากเก็บเงินไว้ดูแลตัวเอง หรือไปอยู่บ้านพักคนชราในแบบที่เลือกได้) สุดท้ายเราอยากบอกคนที่กำลังค้นว่า “โสดตั้งแต่เกิด” ไม่ได้แปลว่าชีวิตพลาดอะไร ถ้าวันหนึ่งเจอคนที่คุยกันรู้เรื่อง เคารพตัวตนเรา และไปกันได้ก็โอเค แต่ถ้าไม่เจอ การอยู่คนเดียวแบบมีคุณภาพก็เป็นความสุขได้เหมือนกัน บางครั้งการไม่รีบมีแฟน คือการให้เกียรติตัวเองที่สุดแล้ว
มีแฟนคนแรกตอนอายุ37 ค่ะ คนแรกและคนเดียว แต่งงานตอน39